မိုင္ေပါင္း (၉ဝဝ) ခရီးစဥ္၏ ၉၀ ရက္ေျမာက္ေန႔ 90th day of 900 miles for Long March reached to United Nation building NOW!

မိုင္ေပါင္း (၉ဝဝ) ခရီးရွည္ ကုလသမဂၢဌာနခ်ဳပ္သို႔ ဆိုက္ၿမဳိက္စြာေရာက္ရွိျခင္း

စက္တင္ဘာလ (၈) ရက္၊ အဂၤါေန႔၊ ၂ဝဝ၉

ယေန႔သည္ အင္ဒီးယားနားျပည္နယ္၊ ဖို႔ဝိန္းၿမဳိ႔ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရႊျပည္ ဓမၼေစတီ မွ စတင္ခ်ီတက္ ခဲ့ေသာ မိုင္ေပါင္း (၉ဝဝ)ခရီးရွည္သည္ ပန္းတိုင္ျဖစ္ေသာ နယူးေယာက္ၿမဳိ႔ေတာ္ ကုလသမဂၢဌာနခ်ဳပ္သို႔ ေအာင္ျမင္စြာေရာက္ရွိၿပီျဖစ္၏။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ႏိုင္ငံတကာ လႈပ္ရွားမႈ၊ ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္းႏွင့္ အစာငတ္ခံဆႏၵျပျခင္းတုိက္ပြဲသည္ ပထမပိုင္းကို ဤေန႔ ဤေနရာတြင္ ၿပီးေျမာက္ၿပီျဖစ္၏။

ယေန႔ခ်ီတက္မႈတြင္ Ithaca ၿမဳိ႔မွ Jeffry ေရာက္လာကာ အားျဖည့္ခ်ီတက္ရင္း ခ်ီတက္မႈေတာက္ေလွ်ာက္ကို ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းတင္ပါသည္။ နံနက္ (၉) နာရီ (၄၅) မိနစ္တြင္ W 108 St လမ္းမွ စတင္ျခင္းျဖစ္သည္။ Broadway လမ္းသည္ ၿမဳိ႔ျပရပ္ကြက္တခုျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ သူ႔အလုပ္သူလုပ္လ်က္ရွိ၏။ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ခ်ီတက္မႈကို သတိမူမိသူလည္းရွိ၏။ မသိသူလည္းရွိ၏။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သိသူလည္းရွိ၏။ ျမန္မာျပည္ ဆိုသည္ကိုပင္ လုံးလုံးမသိသူလည္းရွိ၏။

ထိုသို႔ရွိသည့္အခါမ်ဳိးတြင္ လက္ကမ္းစာေစာင္ကို ေဝလိုက္ပါ၏။ တခါတရံ အတူလိုက္ေလွ်ာက္ေနေသာ Jeffrey က ျမန္မာျပည္သည္ အေရွ႔ေတာင္အာရွ၏ တိုင္းျပည္တခုျဖစ္ေၾကာင္းကို ရွင္းျပေန၏။

ၿမဳိ႔ျပသည္ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ ႐ႈပ္ေထြးျပည့္က်ပ္လာ၏။ အေဆာက္အဦတို႔မွာ မိုးထိုးေန၏။ လူအသြားအလာ တို႔ကလည္း ၿမဳိ႔ျပႏွင့္ပိုတူလာသည္။ သို႔ျဖင့္တလမ္းၿပီးတလမ္းေက်ာ္ျဖတ္သြားၾက၏။ (၁၁) နာရီထိုးရန္ (၁၅) မိနစ္ အလိုတြင္ CNN သတင္းဌာနအေဆာက္အဦေရွ႔တြင္ ခဏနားၾကသည္။ Columbas Cir လမ္းႏွင့္ Central Park ဆုံရာ ေနရာျဖစ္သည္။ ၎ Central Park ေနရာသည္ စည္စည္ကားကားရွိ၏။ လူႀကဳိေနေသာ ဆိုက္ကားမ်ား၊ ျမင္းလွည္းမ်ား စုံေနသည္။ ခရီးသြားတို႔မွာ ပ်ားပန္းခတ္မွ်။

ကြၽႏု္ပ္တို႔ခရီးရွည္အဖြဲ႔သည္ ဤေနရာတြင္ ေမာပန္း၍နားျခင္းမဟုတ္ပါ။ အခ်ိန္ပိုေနသျဖင့္ အံကိုက္ျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသုိ႔နားေနစဥ္ အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ဦးေရာက္လာ၏။ မဂၤလာပါဟု ျမန္မာလိုႏႈတ္ဆက္ ပါသည္။ သူတို႔သည္ မၾကာေသးမီ (၆) လခန္႔က ျမန္မာျပည္မွ ျပန္လာၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အေျခအေန မည္သို႔ ရွိပါသနည္းဟုေမးေသာ္ ႏိုင္ငံျခားသားတိုးရစ္မ်ားအတြက္မူ အိုေကသည္ဟုဆိုပါသည္။ ျပည္သူလူထု အတြက္မူ မအိုေကႏိုင္သည္ကို ဆိုလိုသေလာ။

ဤမွ်ဗဟုသုတရွိသည္ကို သိရသျဖင့္ ေကာင္းလွပါဘိ။ ကုလသို႔တင္မည့္စာတြင္လည္း လက္မွတ္ထိုးေပးၾက ပါသည္။ ထူးျခားေသာေနရာတြင္ ထူးထူးျခားျခားေတြ႔ရေသာ ထူးျခားရွား အမ်ဳိးသမီးတို႔ေပတည္း။ Broadway လမ္း၏က်က္သေရကို ေကာင္းစြာေဆာင္ေသာ နယ္ေျမတို႔ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီ။

(၁၁) နာရီမခြဲခင္ Broadway လမ္းႏွင့္ 42 St လမ္းဆုံေသာေနရာတြင္ ခဏနားရင္း အခ်ိန္ေစာင့္ၾကသည္။ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ေစာင့္ေနသည္မွာ ဆိုင္တဆိုင္၏ အဝင္ဝျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ဝင္ထြက္ေနေသာလူအေပါင္းတို႔ ၾကည့္႐ႈစရာျဖစ္ေန၏။ တခုခုကိုေၾကာ္ျငာေနသည္ဟု ထင္ေနမလားမသိပါ။ အမွန္ေတာ့လည္း ျမန္မာျပည္ လြတ္လပ္ေရးကို ေၾကာ္ျငာေနျခင္းပင္မဟုတ္ေလာ။

ဆက္လက္ခ်ီတက္ေသာ္ (၁၂) နာရီ (၂ဝ) မိနစ္တြင္ ကုလသမဂၢဌာနခ်ဳပ္ အေဆာက္အဦေရွ႔ Ralph Bunche Park ပန္းၿခံသို႔ ဆိုက္ဆိုက္ၿမဳိက္ၿမဳိက္ေရာက္ရွိၾက၏။ သခၤါရသေဘာကို နားလည္ျခင္းမရွိေသာ ကုလ႐ုံးခ်ဳပ္ သည္ ခါတိုင္းႏွစ္မ်ားကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ ေန႔တိုင္းကဲ့သို႔လည္းေကာင္း တုံဏိွဘာေဝ ရပ္တည္လ်က္ရွိ၏။

မိတ္ေဆြျဖစ္ေနေသာ ဤပန္းၿခံကေလးေရွ႔တြင္ ခဏနားရင္း ဓါတ္ပုံ႐ုိက္ၾကသည္။ ႐ုိက္သည္ဆိုရာတြင္ အလံတလူလူျဖင့္ရွိေနၾကေသာ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို ထူးဆန္းသျဖင့္ လာေရာက္လည္ပတ္ ေလ့လာသူမ်ားကလည္း ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ မ်က္ေစာင္းထိုး၌ရွိေသာ ဒတ္ဟန္းမား႐ႈိးပန္းၿခံသို႔ ခ်ီတက္ၾကသည္။ ထိုေနရာတြင္ တရာ့တပါးေသာလူမ်ဳိးတို႔ စု႐ုန္းေနၾကေနရာျဖစ္သည္။ ထိုေနရာသည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ေဆြမ်ဳိးညာတိလည္းျဖစ္၏။

ေရာက္လွ်င္ ဘားမားပြဳိင့္မွ ကိုမိုးခ်မ္း၊ Myra တို႔ေစာင့္ေနသည္။ Myra သည္ ကိုေသာင္းထြန္း၏ Burma Office ႐ံုးတြင္ တာဝန္ထမ္းရြက္ေနသူျဖစ္၏။ ကိုမိုးခ်မ္းသည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ခရီးရွည္အဖြဲ႔ေကာ္မတီတြင္လည္း ကုလသမဂၢဆိုင္ရာ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူျဖစ္သည္။ Myra က ကြၽႏု္္ပ္တို႔အဖြဲ႔ကို ေကာ္ဖီ၊ ေရ စသည္တို႔ ဝယ္တိုက္ ပါသည္။ မစႏၵီလည္းေရာက္လာပါသည္။ မစႏၵီသည္ နယူးေယာက္ၿမဳိ႔အမ်ဳိးသမီးအဖြဲ႔မွျဖစ္ပါသည္။ နယူးေယာက္ Queen မွ ကိုေဇာ္ေဇာ္ ကလည္း ေငြ (၂ဝ) လွဴဒါန္းပါသည္။ ႏုိင္ငံျခားသားတဦးလည္း ေရာက္လာသည္။ ထိုသူသည္ NCGUB တြင္ အမႈထမ္းသူျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။

သိပ္မၾကာမီ အဖြဲ႔တဖြဲ႔ေရာက္လာကာ ဆႏၵျပေနၾကသည္။ တ႐ုပ္အဖြဲ႔ျဖစ္ပါ၏။ စာတမ္းမွာ China Democracy Party ျဖစ္၏။ အဆိုအမိန္႔မွာ ‘ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူအခြင့္အေရးကို ကာကြယ္ျခင္းသည္ အျပစ္တခုမဟုတ္’ ဟူ၏။ ဒီမိုကေရစီဘက္ေတာ္သား တ႐ုပ္လူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ပါ၏။ အနာဂတ္တြင္လည္းေကာင္း၊ ေလာေလာဆယ္တြင္ လည္းေကာင္း ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒႏွင့္ ဒီမိုကေရစီဝါဒ မည္သို႔အတူတကြ ေနၾကမည္နည္း ဆိုသည္ကို မစဥ္းစား တတ္ပါ။ ကိုယ့္အလုပ္မဟုတ္ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္း ကိုယ့္အလုပ္ျဖစ္မလာဟု ေျပာ၍မရ။

မြန္းလြဲ (၁) နာရီတြင္ ဤနယ္ေျမတြင္ တာဝန္အရွိဆုံးပုဂၢဳိလ္၊ ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိ ေရာက္လာသည္။ တင္ႀကဳိ၍ အေၾကာင္းၾကားဖိတ္ေခၚထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အေရးအေၾကာင္းရွိက ဆက္သြယ္ရန္ ကဒ္ျပားတခုေပးခဲ့ပါသည္။ (၂) နာရီခြဲတြင္ ယေန႔အဖို႔ကို ႐ုပ္သိမ္းလိုက္ၾကသည္။ မနက္ျဖန္ စက္တင္ဘာလ (၉) ရက္မွ စက္တင္ဘာလ (၁၇) ရက္အထိ ထိုင္သပိတ္ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္၏။ ေန႔စဥ္ မနက္ (၉) နာရီမွ ညေန (၆) နာရီအထိျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ပါ၏။

အစာငတ္ခံဆႏၵျပျခင္းအစီအစဥ္ကို စက္တင္ဘာလ (၁၈)ရက္၊ စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းသည့္ (၂၁) ႏွစ္ေျမာက္ ေန႔မွ စက္တင္ဘာလ (၂၇) ရက္ေန႔အထိ ဆက္လက္ျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္၏။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၉ ရက္ေျမာက္ေန႔ ခရီး 89th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈၉) ရက္ေျမာက္
စက္တင္ဘာလ (၆) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

နံနက္ (၈) နာရီ (၂၅) မိနစ္တြင္ Fort Lee ၿမဳိ႔လယ္မွ စတင္ခ်ီတက္သည္။ ၿမဳိ႔ကေလးသည္ သူ႔က်က္သေရ၊ သူ႔လႈပ္ရွားမႈျဖင့္ နိစၥဓူဝ ျဖစ္တည္မႈပဓာနကို ေဆာင္ရြက္ေန၏။ ကြၽႏု္ပ္အဖြဲ႔သည္ စည္အျပင္မွလာသူမ်ားျဖစ္၏။ ၿမဳိ႔ကေလးႏွင့္ လားလားမွ်မသက္ဆိုင္။ သို႔ေသာ္ ၿမဳိ႔ကေလးသည္ သူစိမ္းျပင္ျပင္ေတာ့ သိပ္မရွိလွ။ အမွန္စင္စစ္ တြင္ ၿမဳိ႔အေပါင္းတို႔သည္ သူ႔အဓိကျဖင့္သာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရွင္သန္လႈပ္ရွားေနတတ္ၾကသည္ မဟုတ္ေလာ။

(၈) နာရီ (၃၅) မိနစ္တြင္ တံတားသို႔ စတက္၏။ တက္သည္ႏွင့္ပင္ စက္ဘီးသမားမ်ားႏွင့္ ေထြးေရာလ်က္ရွိ၏။ ယခင့္ယခင္ႏွစ္တြင္ ဤတံတားထိပ္၌ ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ခြင့္မျပဳဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ဆြဲထားသည္။ ယခုႏွစ္တြင္ ၎ ဆိုင္းဘုတ္မေတြ႔ရပါ။ တံတားထိပ္တြင္ တံတားျဖတ္ျခင္းအထိမ္းအမွတ္ ဓါတ္ပုံမွတ္တမ္းတင္ရာ စက္ဘီးသမား တဦးက သူ႐ိုက္ေပးရမလားဟုဆိုၿပီးေသာ္ ကြၽႏု္ပ္တို႔အဖြဲ႔ကို ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ေပးပါသည္။

တံတားေပၚရွိ လူေလွ်ာက္ေသာလမ္းက်ဥ္းကေလးတြင္ စက္ဘီးသမား၊ အေျပးသမား၊ လမ္းေလွ်ာက္သမားမ်ား ႏွင့္တကြ၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔အဖြဲ႔သည္ လုံးေထြးလ်က္ရွိ၏။ အလံတလူလူကို ကိုင္ေဆာင္လာၾကသည့္အတြက္ စက္ဘီးမ်ားကို ေရွာင္ေနရသည္။ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သိၾကသူမ်ားလည္းရွိ၏။ တခ်ဳိ႔လူမ်ား အားေပးေထာက္ခံၾကသည္။

ျမစ္ျပင္သည္ အျပန္႔က်ယ္လွ၏။ အားကစားသမားမ်ား လာၾကမည္ဆိုက လာခ်င္စရာပင္ျဖစ္သည္။ စက္ဘီးသမားအုပ္စုမ်ား၊ တကိုယ္ေတာ္စက္ဘီးသမားမ်ား ဥဒဟိုျဖတ္သန္းေနၾကသည္။ ျမစ္ကိုေက်ာ္၍ ၾကည့္ေသာ္ နယူးေယာက္ၿမဳိ႔ေတာ္သည္ အခြၽန္အတက္မ်ားျဖင့္ အေဆာက္အဦးမ်ား မိုးထိုးလ်က္ရွိ၏။ ဤအရပ္သည္ လူအေပါင္းတို႔၏ အိပ္မက္ကမၻာပင္မဟုတ္ေလာ။

(၉) နာရီတြင္ တံတားေပၚျဖတ္ျခင္းကိစၥ ၿပီးစီး၏။ Manhattan အရပ္သို႔ W 178 St လမ္းအတိုင္းလိုက္ၾကသည္။ (၉) နာရီ ထိုးၿပီးေသာ္ ရပ္ကြက္ထဲသို႔ေရာက္၏။ Broadway လမ္းႏွင့္ W 178 St လမ္းဆုံရာGeorge Washington Bridge Bus Station တြင္ ခဏနားၾကသည္။

(၉) နာရီ (၅) မိနစ္တြင္ W 178 St လမ္းမွ Broadway လမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္ၾကသည္။ ၿမဳိ႔ေတာ္ကို တံတားေပၚမွ လွမ္းၾကည့္စဥ္က စိတ္ကူးယဥ္ဖြယ္ရာေကာင္းလွေသာ အိပ္မက္တိုင္းျပည္ အတိုင္း ေတြ႔ရသည္။ ယခုအခါ ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္၏။ ကုလားတန္းရပ္ကြက္သည္ သူ၏ ရပ္တည္ခ်က္ျဖစ္ေသာ မဆလာကို မည္သည့္အခါမွ မစြန္႔သကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ တ႐ုပ္တန္းသည္ ေဂၚဖီထုပ္ကိုမစြန္႔သကဲ့သို႔လည္းေကာင္း ေခါင္းမာေသာ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔အဖြဲ႔ကလည္း ဤ Broadway လမ္းကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကၿပီျဖစ္၏။

ဤလမ္းေၾကာကို ျဖတ္သန္းၿပီးမွ ႀကီးက်ယ္လွေသာေနရာသို႔ေရာက္မည္ျဖစ္၏။ ကုလ႐ုံးစိုက္ရာ ဌာနခ်ဳပ္သို႔ေရာက္မည္ျဖစ္၏။ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံတို႔လာေရာက္၍ဆႏၵျပရာ၊ တိုင္တန္းရာ၊ ေအာ္ဟစ္ရာ ေနရာျဖစ္ပါ၏။ တနည္းဆိုေသာ္ ဤေနရာသည္ က်ိန္စာသင့္ေနေသာ ဌာနႀကီးမဟုတ္ေပေလာ။

Broadway လမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္ေနစဥ္ လူငယ္တဦးကိုေတြ႔ရ၏။ ျမန္မာႏွင့္ဘားမား အမည္ေျပာင္းလဲထားျခင္း အေပၚ မည္သို႔သေဘာရသနည္းဟု ဆိုပါ၏။ ျမန္မာျပည္ကို သိသူျဖစ္၏။ ကြၽႏု္ပ္အေနျဖင့္ဆိုေသာ္ မည္သို႔မွ သေဘာမရပါ။ တိုင္းျပည္တျပည္၏ အမည္နာမသည္ ေပါက္တတ္ကရ ကိစၥမဟုတ္ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္တြင္ ဤကိစၥသည္ စာရင္းရွင္းစရာမဟုတ္။

စာရင္းရွင္းခ်င္သည္ဆိုေသာ္ စတုတၳျမန္မာႏိုင္ငံကိုလည္းေကာင္း၊ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတေထာင္ကို လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ေပါင္း (၃) ေထာင္ကိုလည္းေကာင္း၊ ႏွစ္ေပါင္း တေသာင္းတေထာင္ကိုလည္းေကာင္း ျပန္လည္တူးေဖၚရေပအ့ံ။

ေလာေလာဆယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိစၥ ကိုယ္တူးေဖၚဖို႔လိုသည္။ အခက္အခဲသည္ မည္သို႔ရွိပါသနည္း။ လက္နက္၊ ခဲယမ္း၊ ရိကၡာ၊ လမ္းေၾကာင္း၊ ကင္းဆက္၊ ရန္သူ႔အေျခအေနသည္ မည္သို႔ရွိပါသနည္း။ မိမိအေျခအေနသည္ မည္သို႔ရွိပါသနည္း။ စသည္တို႔ျဖစ္သည္။

(၁ဝ) နာရီ (၁၅) မိနစ္တြင္ Broadway လမ္းရွိ W 108 St လမ္းတြင္ ယေန႔အဖို႔ ၿပီးဆုံးသည္။ ေနာက္တေန႔တြင္ ကုလသမဂၢဌာနခ်ဳပ္သို႔ခ်ီတက္ၾကမည္ျဖစ္ပါ၏။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၈ ရက္ေျမာက္ခရီး 88th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈၈) ရက္ေျမာက္
စက္တင္ဘာ (၄) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

နယူးဂ်ာစီတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ တံတားကို ေက်ာ္ၿပီးေသာ္ နယူးေယာက္ၿမဳိ႔သို႔ ဝင္မည္ဟု အစီအစဥ္ရွိခဲ့၏။ နံနက္ (၈) နာရီ (၄ဝ) မိနစ္တြင္ ဆိုင္ေရွ႔မွ စတင္ခ်ီတက္သည္။ ေတာလမ္းသည္ မေန႔ကအတိုင္း ခတ္မဆိတ္ပင္။

တံတားကိုျဖတ္မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အေျခအေနအရ အစီအစဥ္ေျပာင္းသြားသည္။ ေလာေလာဆယ္တြင္ အေျခအေန (၂) ရပ္ရွိ၏။ တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ကုလသမဂၢ႐ုံးေရွ႔အေရာက္သြားျခင္းႏွင့္ အဂၤါေန႔တြင္ အေရာက္ သြားျခင္းျဖစ္၏။ ေဗဒင္နီတိ၏အလိုအရမူ (၈) ရက္ေန႔၊ သို႔မဟုတ္ (၉) ရက္ေန႔ဝင္ရမည္ျဖစ္၏။ ဘ႑ေငြေၾကး အေျခအေန၏ အလိုအရမူ ေစာေစာပြဲျပတ္ေလ ေကာင္းေလျဖစ္၏။

သဘာဝတရားသည္ ကမၻာႀကီးကို ဖန္တီးစဥ္က ၿပီးျပည့္စုံစြာရွိခဲ့သည္ဟု ယူဆရသည္။ လူ႔သမိုင္းသည္ ရွည္လ်ားလွၿပီျဖစ္၏။ ကာလၾကာျမင့္လာသည္ႏွင့္အမွ် တိုးတက္လာေသာသေဘာရွိသည္။ ထိုသို႔ တိုးတက္လာေလေလ မျပည့္စုံေလေလပင္ျဖစ္၏။ ျပည့္စုံေသာအျဖစ္သို႔ေရာက္ရန္ကား ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ လူမတိုင္မီျဖစ္ေသာ မူလကမၻာဦးသို႔ျပန္သြားရေပအံ့။

ေတာလမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္၍လာရာ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ စည္ကားေသာအေနအထားရွိလာ၏။ နယူးေယာက္ၿမဳိ႔ သို႔ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းဝင္ရန္ အစီအစဥ္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ေအးေဆးစြာေလွ်ာက္လာၾကကုန္၏။ (၁ဝ) နာရီခြဲၿပီးေသာ္ က်ယ္ျပန္႔ေသာလမ္းသို႔ ေရာက္လာ၏။ ၿမဳိ႔၏အရိပ္နမိတ္မ်ားျဖစ္၏။ ကုမၸဏီႀကီးမ်ားကို ေတြ႔ရ၏။

ဤလမ္း၌ေလွ်ာက္ေနစဥ္တြင္ ရဲကားတစီးေရာက္လာ၏။ အလံမ်ားႏွင့္လာသည္ကို တပါးသူတို႔ အေၾကာင္းၾကားသျဖင့္ လာေမးျမန္းျခင္းျဖစ္သည္ဟုဆို၏။ ျမန္မာျပည္အတြက္ လမ္းေလွ်ာက္ ေနသည္ဟု ဆိုလိုက္ရာ ရဲသည္ႏႈတ္ဆက္၍ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားပါသည္။ ကမၻာမွာျမန္မာေဟ့ဆိုသည္မွာ အင္မတန္ မွန္ကန္လွ၏။ မဟုတ္ေသာေနရာတြင္ နာမည္ဆိုးျဖင့္ လူသိမ်ားလွသည္မဟုတ္ေလာ။

တျခားမဆိုပါႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံျဖစ္ေသာ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ပင္ ျမန္မာဆိုလွ်င္ ေအာ္တိုမစ္တစ္ အထင္ေသးၿပီး သားျဖစ္၏။ ဒုကၡသည္အျဖစ္ထြက္ေျပးလာသည္ျဖစ္ေစ၊ အလုပ္လာလုပ္ကိုင္သူျဖစ္ေစ၊ လူ႐ုိေသရွင္႐ုိေသ တရားဝင္ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ျဖင့္လာသည္ျဖစ္ေစ၊ အထင္ေသးရန္ ရာႏႈန္းအျပည့္ အသင့္ရွိသည္။ ထိုေၾကာင့္ လည္း ကိုယ္တို႔ ဖိလစ္ပီေတြပါညီေလး ဟုဆိုေနရသည္မဟုတ္ေလာ။

ေအးေအးေဆးေဆးေလွ်ာက္ရင္းျဖင့္ ၿမဳိ႔ဧရိယာသို႔ေရာက္လာ၏။ လမ္းတေလွ်ာက္လုံး ကုမၸဏီမ်ား၊ ႐ုံးကႏၷား မ်ား၊ ဆိုင္မ်ား၊ စသည္တို႔ျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ (၁၁) နာရီထိုးရန္ (၁ဝ) မိနစ္အလိုတြင္ North Jersy Sugery Center အေဆာက္အဦေဘးတြင္ ခဏနားၾကသည္။

(၁၁) နာရီ (၁၅) မိနစ္တြင္ လမ္းဆုံမီးပြဳိင့္တြင္ လမ္းကူးရန္ ေစာင့္ေနစဥ္ Remax Fortune Properties အမည္ရွိေသာ အေဆာက္အဦထဲမွ ေမာင္ႏွတစုံထြက္လာ၏။ လွမ္း၍ႏႈတ္ဆက္သည္။ လက္ကမ္းစာေစာင္ ကိုေပးလိုက္၏။ မိုင္ (၉ဝဝ) ဆိုင္းဘုတ္ကို ျမင္ေသာအခါ လန္႔သြားေလသည္။ ပုရိသ ျဖစ္သူက ခဏေနဦး ဟုဆိုကာ အတြင္းသို႔အျမန္ဝင္သြား၏။ ျပန္ထြက္လာေသာအခါ ကင္မရာယူလာၿပီး ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ အျပန္အလွန္ ဓါတ္ပုံ႐ိုက္ၾက၏။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လက္မွတ္မ်ားလည္း ထိုးေပးၾကပါသည္။

လမ္းကူးၿပီးေနာက္ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾက၏။ ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ နယူးဂ်ာစီ၊ Fort Lee ၿမဳိ႔လယ္သို႔ေရာက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ လမ္းေကြ႔တခုရွိ ဘဏ္တခုေရွ႔တြင္ ခရီးရွည္အဖြဲ႔ထိုင္၍ဆႏၵျပခဲ့ဖူးၿပီျဖစ္၏။ ဂ်ဴးဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းကဖိတ္ၾကားသျဖင့္ သြားေရာက္ခဲ့ဖူးၿပီျဖစ္၏။

ေန႔လည္ (၁၂) နာရီတြင္ ဝါရွင္တန္တံတားႏွင့္ မေဝးလွေသာ လမ္းတေနရာရွိ ဘဏ္တခုေရွ႔တြင္ ယေန႔အဖို႔ ၿပီးဆုံးသည္။ စေနေန႔တြင္ နယူးေယာက္ၿမဳိ႔တြင္းသို႔ဝင္ေပအံ့။ သို႔ေသာ္ ကုလအေဆာက္အဦေရွ႔သို႔ မခ်ီတက္ေသး။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၇ ရက္ေျမာက္ေန႔ခရီး 87th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈၇) ရက္ေျမာက္၊ နယူးဂ်ာစီသို႔ဝင္ၿပီ
စက္တင္ဘာလ (၃) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

သစ္ေတာနယ္ေျမျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရာသီဥတုသည္ အသင့္အတင့္ျဖစ္ေန၏။ ေနမပူပါ။ နံနက္ (၉) နာရီ (၄ဝ) မိနစ္တြင္ Rockland Lake ပန္းၿခံေဘးမွ စတင္ခ်ီတက္သည္။ ေတာႀကီးႏွစ္ခုၾကားတြင္ေရာက္ေန၏။ သဘာဝ ေလ်ာက္ေတာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မည္သည့္အခ်ိန္က ပန္းၿခံနယ္ေျမကို ေက်ာ္လြန္သြားသည္မသိပါ။

ေတာလမ္းတြင္ လူေလွ်ာက္စရာလမ္းက်ဥ္းေျမာင္းလွ၏။ ေတာႀကီးႏွစ္ခုၾကားတြင္ ေရာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းမ်ားသည္ လမ္းေပၚသို႔ထုိးထြက္ေနသျဖင့္ လမ္းမွာက်ဥ္းသထက္က်ဥ္းသြားသည္။ ေရွ႔မွကားလာလွ်င္ ေရွာင္ရ၏။ ရပ္ေစာင့္ေနရ၏။ ေဆာလ်င္စြာ ကဆုန္စိုင္း၍ မရႏိုင္ပါ။

(၁ဝ) နာရီထိုးရန္ (၁ဝ) မိနစ္အလိုတြင္Village of Upper Nyack ရြာသို႔ေရာက္သည္။ ငါးမိနစ္ ဆက္ေလွ်ာက္ေသာ္ Nyack High School ကို ျဖတ္ေလွ်ာက္၏။ ရပ္ကြက္ေလးတခုျဖစ္ပါသည္။ ဘုရားေက်ာင္း၊ အလုပ္ဌာနမ်ား၊ ႐ုံးမ်ားျဖင့္ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ေတာ့ အဆင္ေျပမႈရွိပါသည္။

(၁ဝ) နာရီ (၅) မိနစ္တြင္ Village of Nyack သို႔ ေရာက္ရွိသည္။ မဆိုးလွသာရြာတရြာျဖစ္သည္။ ေလာေလာဆယ္ ရြာကိုျဖတ္ေသာ ဟိုင္းေဝးလမ္းကိုသာ ေတြ႔ရျခင္းျဖစ္၏။ ႀကီးက်ယ္လွေသာ Nyack Hospital ေဆး႐ုံကိုေတြ႔ရ၏။ ေဆး႐ုံ၏ေရွ႔တည့္တည့္တြင္မူ သခ်ဳႋင္းတခုျဖစ္ပါ၏။ ထူးျခားေသာ အိုင္ဒီယာ မဟုတ္ပါေလာ။

လမ္းဆုံမီးပြဳိင့္သို႔ေရာက္လွ်င္ ၿမဳိ႔တၿမဳိ႔ကဲ့သို႔စည္ကားလာသည္။ လမ္းဆုံတို႔၏သေဘာအရ ရွိသင့္ေသာဆိုင္မ်ား၊ ကႏၷားမ်ား အစုံအလင္ ရွိ၏။ (၁ဝ) နာရီ (၂ဝ) မိနစ္တြင္ Village of South Nyack သို႔ ေရာက္ရွိသည္။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ဆက္ေလွ်ာက္ေသာ္ Upper Grandview သို႔ ေရာက္၏။

စည္ကားေသာရြာနယ္ေျမမွသည္ ေတာလမ္းသို႔ေရာက္၏။ ယေန႔ေလွ်ာက္ေသာလမ္းသည္ လူသြားလမ္း က်ဥ္းေျမာင္းေသာေနရာမ်ားခ်ည္းျဖစ္၏။ လိုကယ္ဟိုင္းေဝးလမ္းမ်ားဆုံရာကို ျဖတ္၍ ေက်ာ္၍ 9 W လမ္း အတိုင္းလိုက္ရသည္။ ကုန္းတက္ကုန္းဆင္းကိစၥကလည္း မၿပီးျပတ္ေသး။ တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ ရွိတုန္း ပင္ျဖစ္ပါသည္။

ဟဒ္ဆင္ျမစ္ႀကီးကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပင္။ ရွည္လ်ားလွေသာ တံတားတစင္းျဖတ္ထားသည္ကို ကုန္းေပၚမွ လွမ္း၍ေတြ႔ရသည္။ ကုန္းသည္ အေတာ္အတန္ျမင့္ေသာေၾကာင့္ ျမစ္၏႐ႈခင္းကို အျပန္႔က်ယ္စြာေတြ႔ရ၏။ ဤတံတားသည္ Tappan Zee Bridge တံတားျဖစ္ပါ၏။ ကြၽႏု္ပ္တို္႔ေလွ်ာက္ေနေသာလမ္းသည္ တခါတရံ ျမစ္ႏွင့္နီးလာလိုက္၊ တခါတရံေဝးသြားလိုက္ျဖစ္၏။

(၁၁) နာရီတြင္ ခဏနားၾကသည္။ ဆက္လက္ခ်ီတက္ေသာ္ (၁၁) နာရီ (၁၅) မိနစ္တြင္ Village of Piermont ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဝင္ဝင္ခ်င္းပင္ လမ္းျပင္ေနသည္ကိုေတြ႔ရ၏။ တူးေဝးတြင္ တလမ္းကို ပိတ္ထားၿပီး၊ ကားမ်ားကို အခ်က္ျပ၍ ေမာင္းႏွင္ေစသည္။ ဤသို႔က်ပ္က်ဥ္းေသာေနရာသို႔ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ေကာင္းသြားပါသည္။ အေၾကာင္းမူ လမ္းျပင္အင္ဂ်င္နီယာအဖြဲ႔မွ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဟန္တူသူသည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကိစၥကို စိတ္ဝင္စားမႈရွိ၏။ မည္သို႔ေသာအေၾကာင္းျဖစ္သည္ကို ေမးျမန္း၏။ ျမန္မာျပည္သည္ မည္သည့္ေနရာတြင္ရွိသည္ကိုလည္း ျဖဳန္းကနဲဆို ထိုသူတို႔မသိေပ။ ႐ုရွလူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ဟန္တူ၏။

ရွင္းလင္းျပၿပီး၊ လက္ကမ္းစာေစာင္ကိုလည္းေပးၿပီး၊ ဘန္ကီမြန္းထံတင္မည့္စာကိုလည္းျပၿပီးေသာ္ ရွင္းလင္းသြားပါ၏။ ေခါင္းေဆာင္လုပ္သူကပင္ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံ၏ အေၾကာင္းကို ဥပမာ ေျပာျပေနပါေသးသည္။ လက္မွတ္ထိုးၿပီးလွ်င္ သူ၏အဖြဲ႔ကိုလည္းထိုးေစ၏။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ခရီးရွည္အဖြဲ႔ကို မ်ားစြာေထာက္ခံအားေပးပါသည္။ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ရွိလွေသာလမ္းတြင္ ရရွိေသာ လက္မွတ္မ်ားျဖစ္ပါ၏။ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးေသာ္ ဆက္လက္ထြက္ခြာၾက၏။

လမ္းကလည္းက်ဥ္း၊ လမ္းႏွစ္ဖက္စလုံး ကားမ်ားကလည္း ႐ႈပ္ေထြးေနသည့္ၾကားက ကားေပၚမွေန၍ ဆိုင္းဘုတ္လွည့္ျပခိုင္းသူမ်ားလည္းရွိ၏။ အားေပးခ်င္၍ျဖစ္ပါသည္။ မည္သို႔ျဖစ္ေစ လႈိက္လွဲစြာႀကဳိဆိုပါသည္။ မိုင္ေပါင္း (၉ဝဝ) ကို ေလွ်ာက္ေနၾကသည္မွာ ဤသည္ပင္လွ်င္ အေၾကာင္းမဟုတ္ေပေလာ။ လူမ်ားမ်ားသိေလ ေကာင္းေလပင္ျဖစ္၏။

ေတာႀကီးအုပ္မိုးထားသျဖင့္ ေတာရိပ္ေတာင္ရိပ္တို႔ျဖင့္ ေအးခ်မ္းလွ၏။ (၁၁) နာရီခြဲတြင္ Tappan Zee Elementary ေက်ာင္းကို ျဖတ္ေက်ာ္သည္။ ဆက္လက္၍ ကြန္ဒိုအိမ္ယာမ်ားကို ျဖတ္သည္။ ဟိုင္းေဝးမွေန၍ အတြင္းလမ္းသို႔ဝင္ေသာ္ ၎ရပ္ကြက္သို႔ေရာက္မည္ျဖစ္သည္။

ေန႔လည္ (၁၂) နာရီထိုးရန္ (၁၅) မိနစ္အလိုတြင္ Sparkill Business District သို႔ဝင္ေရာက္သည္။ အတြင္းလမ္းသို႔ဝင္ျခင္းမဟုတ္။ လိုကယ္လမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္ျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စီးပြားေရးရပ္ကြက္ကို မေတြ႔ရပါ။ ရွည္လ်ားေသာ တံတားတခုကိုျဖတ္သည္။ ေဘးႏွစ္ဖက္ကို အကာအရံ အခိုင္အမာ ျမင့္စြာ ျပဳလုပ္ထား၏။ ဤတံတားသည္ ရပ္ကြက္တခု၊ ေတာအုပ္တခုကို ေက်ာ္ခြထားေသာတံတားျဖစ္သည္။

(၁၂) နာရီတြင္ ခဏနားၾကသည္။ ေတာရိပ္ခင္းေသာ ၿမိဳင္လယ္တေၾကာျဖစ္၏။ ဆက္လက္၍ ခ်ီတက္ေသာ္ (၁) နာရီထိုးရန္ (၁ဝ) မိနစ္အလိုတြင္ Boro of Alpine သို႔ဝင္ေရာက္သည္။ ထိုေနာက္ တဆက္တည္းပင္ Wecome to New Jersy ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔ရ၏။ နယူးဂ်ာစီသို႔ဝင္ေရာက္ၿပီ။ ကုန္းေၾကာတေၾကာကို တက္၏။ ေကာင္းခ်ီးၾသဘာေပးသူမ်ားရွိသည္။ ေရယူမလားဟု ေမးျမန္းသူမ်ားရွိ၏။ ကားေပၚမွလွမ္း၍ အားေပးႏႈတ္ဆက္သူမ်ားမွာ ေန႔တိုင္းလိုလိုရွိပါ၏။

(၁ဝ) နာရီခြဲတြင္ Ruckman Rd လမ္းကို ေက်ာ္ၿပီးေနာက္ Kiku Alpine ဆိုင္တခုေရွ႔တြင္ ယေန႔အဖိုးၿပီးဆုံးသည္။ စားေသာက္ဆိုင္ကို လွပေသာ အေဆာက္အဦပုံစံေဆာက္ထား၏။ ဆိုင္ႏွင့္ပင္မတူပါ။ ေတာလမ္းတြင္ အေမာအပန္းေျဖရန္ ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္ဟန္တူသည္။ မနက္ျဖန္တြင္ ဝါရွင္တန္တံတားကို ျဖတ္ေက်ာ္ၾကပါစို႔။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာတဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၆ ရက္ေျမာက္ ခရီး 86th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈၆) ရက္ေျမာက္
ၾသဂုတ္လ (၁) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

ေနသာေသာေန႔ျဖစ္၏။ နံနက္ (၉) နာရီ (၂ဝ) မိနစ္တြင္ Stony Point အရပ္မွထြက္ခြာသည္။ စထြက္ေသာ္ တံတားျပင္ေနသျဖင့္ လမ္းပိတ္ထားသည္။ ထိုေၾကာင့္ ေဘးသို႔ဆင္းသြားေသာ လမ္းကေလးမွ ေလွ်ာက္ၾက သည္။ ကားမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔ခရီးရွည္အဖြဲ႔သည္လည္းေကာင္း ထိုလမ္းကေလးမွ သြားၾကရ၏။ က်ဥ္း၏။ ၾကည့္႐ႈသြားရ၏။ ႀကံႀကံဖန္ဖန္လမ္းကေလးျဖစ္ပါသည္။

လမ္းကေလးကို ေကြ႔ေကာက္သြားၿပီးေသာ္ လမ္းမသို႔ေရာက္၏။ တစုံတရာစည္ကားပါသည္။ (၉) နာရီ (၄ဝ) မိနစ္တြင္ Historic Stony Point မွ ထြက္ခြာသြားပါသည္။ ဆက္လက္၍ Helen Haynes Hospital ေဆးရုံကိုျဖတ္ေက်ာ္သည္။ ထို႔ေနာက္ Village of West Haverstraw သို႔ ေရာက္ရွိသြားပါသည္။

ရြသည္တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ စည္ကားလာပါသည္။ ရြာတြင္းအေျခအေနကိုမူ မသိရပါ။ ရြာကိုျဖတ္ေသာ ဟိုင္းေဝးလမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ မဆိုးလွေသာရြာလမ္းျဖစ္၏။ ေစ်းဆိုင္တန္းမ်ား ေတာက္ေလွ်ာက္အျပည့္ျဖစ္သည္။

တေနရာေရာက္ေသာ္ က်ပ္တည္းလွေသာ ကုန္းတခုကိုတက္ၾက၏။ လူသြားလမ္းလုံးဝမရွိပါ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ လာေနေသာကားမ်ားႏွင့္ မဟာမိတ္ျပဳ၍ေလွ်ာက္ၾကရသည္။ ကြၽႏု္ပ္အဖို႔ မဟန္သျဖင့္ ေခ်ာက္အတြင္းသို႔ ဆင္းၿပီး ရထားလမ္းႏွင့္အၿပဳိင္ကပ္လ်က္ ေလွ်ာက္ရ၏။ ေဝးေဝးေတာ့မဟုတ္ပါ။

(၁ဝ) နာရီ (၃၅) မိနစ္တြင္ ၎ရထားလမ္းေဘးတြင္ပင္ ခဏနားၾကသည္။ ဤကုန္းကို ျဖတ္စဥ္ ျမစ္ကမ္းပါးတြင္ အေဆာက္အဦအသစ္တခု ေဆာက္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ရပ္နားေသာေနရာတြင္မူ ေက်ာက္မိုင္း၊ ေက်ာက္ႀကိတ္ခြဲေသာစက္႐ုံတ႐ုံကို ေတြ႔ရ၏။ ဆူညံ၍ပြက္ေလာ႐ိုက္ေနသည္။ ေဆာက္လုပ္ေရးမွကားမ်ား၊ ထရပ္ကားအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ ဥဒဟို သြားေနၾကသည္။

ကြၽႏု္ပ္အဖို႔မူ ဤျမစ္ကမ္းပါးတြင္ ညဳကလီးယားဓါတ္ေပါင္းဖိုႏွင့္ တျခားေသာစက္႐ံုအမ်ဳိးမ်ဳိးတည္ထားျခင္းသည္ ျမစ္၏က်က္သေရကို ဖ်က္ေနေသာ အကုသိုလ္မ်ားဟု ထင္ပါသည္။ က်က္သေရကို ဖ်က္႐ုံ ဆိုလွ်င္အေၾကာင္းမဟုတ္လွေသာ္လည္း အသက္ဇီဝတို႔၏မူလျဖစ္ေသာ ျမစ္ေရကို ဖ်က္ေနသည္ဆိုမူကား အနာဂတ္မေကာင္းလွပါ။

မည္သို႔ဆိုေစ ဟဒ္ဆင္ျမစ္ျပင္က်ယ္ကား ေနျခည္တြင္ ေဘာ္ေငြေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္ေန၏။ ေသာကကိုသိမ္းဆည္းၿပီး ေဝဒနာကိုတြန္းလွန္ကာ ရွင္သန္ရပ္တည္မႈကို ႀကဳိးပမ္း၍ စီးၿမဲတိုင္းစီးဆင္းေနေလ၏။
ရထားလမ္းေဘးမွ ဆက္လက္ထြက္ခြာ၏။ ေတာလမ္းသို႔ေရာက္သည္။

ထိုေနာက္ ဟိုင္းေဝးသို႔ေရာက္ျပန္၏။ (၁၁) နာရီ (၂ဝ) မိနစ္တြင္ Congers သို႔ေရာက္ရွိသည္။ စီးပြားေရးအေဆာက္အဦတို႔ကို ေတြ႔ရ၏။ (၁၂) နာရီထိုးရန္ (၅) မိနစ္အလိုတြင္ Rockland State Park ပန္းၿခံသို႔ေရာက္ရွိသည္။ ေတာလမ္းတြင္ မိုတယ္တခ်ဳိ႔ႏွင့္ ဆိုင္တခ်ဳိ႔ေတြ႔ရ၏။ အိမ္ေလးမ်ားကိုလည္း က်ဳိးတိုးက်ဲတဲေတြ႔ရသည္။

(၁၂) နာရီ (၁၅) မိနစ္တြင္ Business District မွ ထြက္ခြာသြားပါ၏။ (၁၂) နာရီခြဲတြင္ Rockland Lake ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔ရသည္။ ေရကန္မူမေတြ႔ရပါ။ အတြင္းသို႔ဝင္မွ ျဖစ္မည္။ ဆက္ေလွ်ာက္လွ်င္ ပန္းၿခံ၏အျခားတဖက္ျဖစ္ေသာေနရာတြင္ Rockland State Park အဝင္ဝကို ျဖတ္ေက်ာ္သည္။ လမ္းေတာက္ေလွ်ာက္လုံးသည္ ပန္းၿခံနယ္ေျမသာျဖစ္ပါ၏။

မြန္းလြဲ (၁) နာရီထိုးရန္ (၁ဝ) မိနစ္အလိုတြင္ ဤပန္းၿခံေဘး၌ပင္ ယေန႔အဖို႔ၿပီးဆုံးသြားပါ၏။ ပန္းၿခံသည္ သဘာဝေလ်ာက္ျဖစ္ေသာ ေဘးမဲ့ေတာျဖစ္၏။ ေနေျပာက္ပင္မထိုးပါ။ အတြင္းတြင္ အုံ႔မႈိင္းေန၏။ ျမင့္မားေသာေတာင္ကုန္းလည္းရွိသည္။ သစ္ေတာဖုံးလႊမ္းေန၏။ ေအးေအးလူေလူေနေသာ သမင္ကေလးမ်ားကို လွမ္းေတြ႔ရသည္။

ျမန္မာ့အေရးၿပီးဆုံးျခင္းသို႔ေရာက္လွ်င္ မိဂဒါဝုန္သို႔ အလည္တေခါက္သြားေရာက္ၾကပါစို႔။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၅ ရက္ေျမာက္ခရီး 85th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈၅) ရက္ေျမာက္
ၾသဂုတ္လ (၃၁) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

ခရီးရွည္အဖြဲ႔သည္ နံနက္ (၉) နာရီထိုးရန္ (၅) မိနစ္အလိုတြင္ Highlands ၿမဳိ႔ ဝံသာႏုဥယ်ာဥ္မွ စတင္ခ်ီတက္ သည္။ ငါးမိနစ္ခန္႔ေလွ်ာက္ၿပီးေသာ္ လမ္းတြင္ လူတဦးႏွင့္ေတြ႔သည္။ ဘတ္ဖလိုးၿမဳိ႔တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကစဥ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ပါဝင္သည္ကို သူေတြ႔ခဲ့ရေၾကာင္း၊ အခုေလာေလာဆယ္ ကြၽႏု္ပ္တို႔လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ႔တြင္ သံဃာမ်ားကို မေတြ႔ရသျဖင့္ ေမးျမန္းပါသည္။

ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ၿမဳိ႔အသီးသီးကို ျဖတ္သန္းခိုက္ ၿမဳိ႔ခံလူမ်ားက အားျဖည့္ကူညီခ်ီတက္ၾကပုံကို ရွင္းျပရသည္။ ထိုသူသည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ခ်ီတက္မႈကို အထူးအားေပး၏။ ဘန္ကီးမြန္းထံတင္ျပမည့္စာတြင္လည္း လက္မွတ္ ထိုးေပးပါသည္။ ေအာင္ျမင္ေစေၾကာင္းဆုေတာင္းေပးပါ၏။

(၉) နာရီ (၁ဝ) မိနစ္တြင္ Front Montgomery State Historic Site ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔ရသည္။ (၉) နာရီ (ဝ) မိနစ္တြင္ လမ္းဆုံလမ္းခြသို႔ေရာက္ေသာ္ 9 W S သို႔ ျဖတ္ဝင္ၾကသည္။ လမ္းမအတိုင္းဝင္ေရာက္ေသာ္ Bear Mt. State Park ပန္းၿခံကိုေက်ာ္ျဖတ္သည္။ လက္ယာဘက္ေဘးတြင္ ေက်ာက္ေတာင္ေစာင္းတြင္ ရွည္လ်ား ေသာေရကန္တခုကိုေတြ႔ရသည္။

တဆက္တည္းပင္ Rockland County သို႔ ဝင္ေရာက္သြားပါသည္။ ေတာလမ္းသို႔ေရာက္ၾကျခင္းျဖစ္၏။ ေတာ ႏွင့္ေတာင္ႏွင့္ ေရကန္ႏွင့္ျဖစ္ပါသည္။ (၁ဝ) နာရီ (၄ဝ) မိနစ္တြင္ Iona Island Bird Sanctuary သို႔ ေရာက္ရွိ၏။ ရွည္လ်ားက်ယ္ေျပာေသာနယ္ေျမတခုျဖစ္ပါသည္။ ေရဝပ္ေသာ ကိုင္းေတာႀကီး ျဖစ္၏။ ေရ၌က်က္စားေသာငွက္အေပါင္း၏ ေပ်ာ္စံရာျဖစ္ပါသည္။

လမ္း၏လက္ယာဘက္သည္ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးျဖစ္၏။ သစ္ေတာမ်ားဖုံးလႊမ္းေနသည္။ ေရေပ်ာ္ငွက္ အေပါင္း၏ဌာနခ်ဳပ္ျဖစ္ေသာ ကိုင္းေတာလြင္ျပင္ကို ေတာင္ကုန္းေပၚမွ ဆီးၾကည့္ေသာ္ က်ယ္ျပန္႔လွသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ အလယ္တြင္ ေက်ာက္ေတာင္တခုတည္ရွိသည္။ ေခ်ာင္းကေလး၊ ေျမာင္းကေလးမ်ားမွာ ဟိုမွသည္မွ စီးဆင္းေနၾကသည္။ ဤေတာ၏အလြန္တြင္ကား စိမ္းျမေရနဒီ ေက်ာက္ကမ္းပါးေခြလည္ ေနျခည္ကိုႀကိဳႏွင့္၏။

လွပေသာ႐ႈခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဟိုမွာဘက္ကမ္းကို လွမ္းျမင္ေနရ၏။ အေဆာက္အဦမ်ား၊ တံတားမ်ား၊ လမ္းမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ အတက္အဆင္းရွိေသာ မႈိင္းညဳိ႔ေနေသာ ေတာလမ္းအတိုင္းဆက္လက္ခ်ီတက္ေသာ္ Vietnam Veteran Memorial Highway သို႔ေရာက္ရွိသည္။ (၁ဝ) နာရီ (၄၅)မိနစ္တြင္ ဟဒ္ဆင္ျမစ္ကမ္းတေနရာ ေရာက္ေသာ္ Department of Commerce Maritime Administration/1971 ဟု ေက်ာ္တုံးတြင္ ထြင္းထု ထားသည္။ တဖက္ကမ္းသို႔လွမ္းၾကည့္ေသာ္ ညဳကလီးယားဓါတ္ေပါင္းဖိုကို ေတြ႔ရ၏။ အေရးထဲတြင္ ကင္မရာဓါတ္ခဲ ေဒါင္းသြားေလ၏။

ဤေနရာသို႔ လြန္ခဲ့ေသာ (၂) ႏွစ္တြင္ ခရီးရွည္အဖြဲ႔ေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ဂရက္ဖတန္ၿမဳိ႔ ၿငိ္မ္းခ်မ္းေရးဘုရားမွ ဂ်ပန္ သီလရွင္သည္ ထြက္စ ေနဝန္းနီနီကို ဤေနရာမွ ပူေဇာ္၍ ဂါထာရြတ္ခဲ့သည္။ တခ်ဳိ႔ေသာ အမွတ္အသား ေနရာသို႔ေရာက္ေသာ္ အတိတ္ကိုသတိရ၏။ ျဖတ္သန္းသြားေသာ ကားမ်ားကလည္း ႏႈတ္ဆက္ၾက၏။

(၁၁) နာရီ (၁ဝ) မိနစ္တြင္ Tomkins Cove သို႔ဝင္ေရာက္၏။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ဝင္ၿပီးေသာ္ Tomkins Cove Public Libarary ကို ေတြ႔ရသည္။ ရြာဟုဆိုရမလား၊ ရပ္ကြက္ဟုဆိုရမလား မသိေသာ္လည္း ျမစ္ကမ္းအနီး ေတာက္ေလွ်ာက္တြင္ကား ဖြဲ႔စည္းပုံ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ (၁၁) နာရီခြဲတြင္ Elm Ave လမ္း၌ ခဏနားၾက၏။

တလမ္းလုံးသည္ အတက္အဆင္းမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း ေျပေျပျပစ္ျပစ္ရွိ၏။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိေသာ ရက္ကြက္ကို ေက်ာ္ျဖတ္သည္။ ေန႔လည္ (၁၂) နာရီထိုးရန္ (၅) မိနစ္အလိုတြင္ စက္ဘီးစီးေသာလူတဦးကို ေတြ႔ရသည္။ ျဖတ္ေက်ာ္သြားၿပီးမွ ျပန္လွည့္လာကာ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္ခြင့္ေတာင္း၏။ နယူးေယာက္ၿမဳိ႔တြင္ ေနထိုင္သူျဖစ္သည္။ ကေနဒါႏိုင္ငံသားျဖစ္၏။ ျမန္မာျပည္ႏွင့္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သိရွိသူျဖစ္သည္။ အားေပးေထာက္ခံ၏။ လက္မွတ္လည္းထိုးေပးသြားပါသည္။

ွွStony Point သို႔ ဝင္ေရာက္ၿပီးေနာက္ တျဖည္းျဖည္းစည္ကားလာေသာ ရပ္ကြက္ကို ေက်ာ္ျဖတ္သည္။ (၁၂) နာရီ (၁၅) မိနစ္တြင္ 108 လမ္းဆုံအနီး၊ Hudson Corner/The Tanning Point အေဆာက္အဦေရွ႔တြင္ ယေန႔အဖို႔ၿပီးဆုံးသည္။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၄ ရက္ေျမာက္ခရီး 84th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈၄) ရက္ေျမာက္
ၾသဂုတ္လ (၃ဝ) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

နံနက္ (၈) နာရီခြဲခါနီးတြင္ Continental လမ္းမွ စတင္ထြက္ခြာသည္။ ေတာင္ေၾကာႀကီးကို စိတ္ကူး၍ တက္ရ မည္ျဖစ္သည္။ စိတ္ကူးယဥ္၍ပင္အခ်ိန္မရလိုက္။ စထြက္သည္ႏွင့္ ေတာင္ကို စတက္ရေတာ့၏။ လိုကယ္ ဟိုင္းေဝးလမ္းသည္ ဤေနရာတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ရန္အတြက္ မသင့္ေတာ္ေသာ ေနရာျဖစ္ေနသည္။

ေတာက္ေၾကာကို ေတာက္ေလွ်ာက္တက္ၿပီး (၉) နာရီထိုးလွ်င္ ေတာင္ကုန္းထိ္ပ္တခုသို႔ေရာက္ရွိသည္။ ဤေနရာတြင္ခဏနားၾကသည္။ ေတာေတာင္တို႔ကို ျမဴတို႔ဖုံးလႊမ္းထားသကဲ့သို႔ ေခ်ာက္အတြင္းတြင္လည္း ျမဴတို႔ျဖင့္အတိၿပီးေသာေၾကာင့္ ပင္လယ္ေလာ ေကာင္းကင္ေလာ ခြဲျခား၍မသိႏိုင္ပါ။ ျဖဴတူတူမွလြဲ၍ အရာ တခုကိုမွ်မျမင္ရပါ။ ေခ်ာက္အတြင္းမွတက္လာေသာ အနီးရွိေတာင္ထြတ္တခုကိုေတြ႔ရသည္။ ျမဴတို႔ ရစ္ဆိုင္း ေန၏။

“ျမဴခိုးရယ္ေမွာင္ ဟိုေတာင္ေၾကာ့ခါးပန္း ေရႊဥေဒါင္းငယ္တို႔” ဟု စာကဆိုရာ ေလာေလာဆယ္ ေတာင္ခါးပန္း တြင္ ျမဴခိုးတို႔ေမွာင္ေနၿပီ၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔ထမ္းလာေသာ အလံသည္ ေရႊဥေဒါင္းပင္မဟုတ္ပါလား။ လမ္းတြင္ ေတြ႔ေသာ ဝါးရုံေတာမွ ဝါးသုံးေခ်ာင္းကို ရဲေဘာ္မင္းေဆြဦးက အမွတ္တရ ခုတ္ယူလာရာ စာဆို၏ကဗ်ာႏွင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔အေျခအေနသည္ မ်ားစြာကိုက္ညီသြားေလေတာ့၏။ ဤလမ္းတြင္ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ဝါးရုံကို ေတြ႔ရျခင္း ျဖစ္သည္။

ဤေတာင္ၾကားလမ္းသည္ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးၾကားတြင္ရွိေသာလမ္းျဖစ္သည္။ အမည္မွာ ‘လြတ္ေျမာက္ေရး လမ္း Freedom Rd ဟူ၏။ ေတာင္ထိပ္ရွိဆိုင္းဘုတ္တြင္ေရးထုိးထားသည္မွာ ေအာက္ပါ အတိုင္းျဖစ္သည္။

Freedom Rd
The Route Traveled by the 52 American Hostages from Stewart Airport to West Point after Their Release from Captivity in Iran/ January 25, 1981

(၁၉၈၁) ခုႏွစ္တြင္ အေမရိကန္ ၅၂ ေယာက္သည္ အီရန္ႏိုင္ငံတြင္ ဓါးစာခံအျဖစ္မွ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္ လာေသာအခါ ဤလမ္းမွခရီးသြားၾကသည္ဆို၏။ ကြၽႏု္ပ္တို႔မူကား အမိျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဤလမ္းမွ ခ်ီတက္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ခဏနားၿပီး ျပန္ထြက္သည္ႏွင့္ ျမဴထဲသို႔တိုးဝင္သြားရ၏။ ကားအသြားအလာသတိထားရသည္။ မီးထိုးၿပီး ေမာင္းေနၾက၏။ (၉) နာရီခြဲတြင္ ေတာင္ေၾကာတေနရာေရာက္ေသာ္ Town of Highlands ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဘာမွ်မရွိေသာေနရာ ၿမဳိ႔ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားျခင္းမွာ ဆန္းေတာ့ဆန္းေန၏။

ဆိုင္းဘုတ္ကိုလြန္လွ်င္ ေနသည္လင္းကနဲပြင့္လာ၏။ သို႔ေသာ္ေရွ႔ေလွ်ာက္ေသာ္ ျမဴတို႔အႀကီးအက်ယ္ ပိတ္ေနသျဖင့္ ခ်ီတက္မႈကို ရပ္ဆိုင္းထားရသည္။ အေၾကာင္းေသာ္ အလြန္အႏၱရာယ္ႀကီး၏။ ရဲေဘာ္မေသ ေသေသာ္ငရဲမလားဘဲ တခါထဲနတ္ျပည္ေရာက္သြားႏိုင္သည္။ တဖန္ ေနေရာင္လင္းလာျပန္၏။ သို႔ေသာ္ ေနေရာင္ကတျခား ျမဴဖုံးေနသည္က တျခားသာျဖစ္သည္။

ဤေက်ာက္ေတာင္ႀကီးေအာက္တြင္ အဘယ္သို႔ေသာ ေက်ာက္သံပတၱျမားတို႔ကို နဂါးတို႔ဝွက္ထားဘိသနည္း။ ေက်ာက္ေတာင္ေၾကာႀကီးကို ေတာအုပ္ျဖင့္ဖုံးလႊမ္းထားသည္။ လက္ဝဲဘက္ရွိေတာကိုလည္း ျမင့္မားေသာ သံႀကဳိးေတာက္ေလွ်ာက္ခတ္၍ US Military Reservation ဟု ဆိုင္းဘုတ္ေရးထားသည္။

ေနအပြင့္တြင္ ႏွင္းအပ်ယ္ကို ေစာင့္ၿပီးေနာက္ ဝိုးတဝါးၾကားတြင္ပင္ ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾက၏။ သည္းထိပ္ ရင္ဖိုရွိလွေသာ ေတာင္ခါးပန္းေစာင္းအေကြ႔တခုကို ေလွ်ာက္ရသည္။ လူတစုသည္ ျမဴအထုတြင္ အလံထူ၍ တရိပ္ရိပ္ေရြ႔လ်ားေနသည္ကို ကားမ်ားကေတာ့အျမင္ကပ္မည့္ပုံေပၚသည္။ အေၾကာင္းမူ ဤက်ပ္တည္း လွေသာ ေတာင္ေၾကာလမ္းအေကြ႔အေကာက္တြင္ ျမဴပိတ္ေနသျဖင့္ လမ္းကို သတိထား ေနရသည္ မဟုတ္ေလာ။

အတန္ငယ္ေလွ်ာက္မိလွ်င္ ေနသည္အတန္အသင့္လင္းလာ၏။ သို႔ျဖင့္ ေက်ာက္သံပတၱျမားေၾကာ သို႔မဟုတ္ နာဂါဂီရိ ဟုဆိုအပ္ေသာ နဂါးျပည္မွသက္ေသာ္ ေျမအျပင္သို႔ေရာက္၏။ ေျမျပန္႔ဆိုေသာ္လည္း ဤေဒသ သည္ ေတာင္ကုန္းေဒသျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေတာင္ေၾကာတေနရာတြင္သာ ရွိေနပါေသးသည္။

ဆိုင္ကယ္အုပ္စုမ်ား၊ ကားမ်ားကလည္း တဝီးဝီးေမာင္းႏွင္လ်က္ရွိသည္။ ကားေမာင္းရန္အတြက္သာ ရည္ရြယ္ေသာဤလမ္းတြင္ ေလွ်ာက္ေနရသျဖင့္ နည္းနည္းေတာ့ခက္ခဲသည္။ (၁၁) နာရီတြင္ခဏနားၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ဆက္ထြက္ေသာ္ (၁၁) နာရီ (၂၅) မိနစ္တြင္ West Point Museum ဟူေသာဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔ရသည္။

ေန႔လည္ (၁၂) နာရီထိုးရန္ (၅) မိနစ္အလိုတြင္ Fort Montgomery အရပ္သို႔ေရာက္၏။ ဆိုင္ကယ္ အုပ္စုတစုကို ေတြ႔ရသည္။ သူတို႔သည္ ဓါတ္ဆီဆိုင္တဆိုင္တြင္ ခဏနားၾက၏။ သူတို႔လည္း တစုံတခုေသာ ခရီးကို ခ်ီတက္ေနၾကဟန္တူသည္။ (၁၂) နာရီတြင္ Highlands ၿမဳိ႔၊ Patriot Garden ယေန႔အဖို႔ ခရီးစဥ္ၿပီးဆုံး သည္။ ေဘးတြင္ ေတာရိပ္တို႔ရွိသျဖင့္ ေအးခ်မ္းလွေသာ ေရကန္တကန္ကို ေတြ႔ရသည္။

ယေန႔သည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ခရီးရွည္အဖြဲ႔ Beacon ၿမဳိ႔ မိတ္ေဆြတေယာက္၏အိမ္တြင္ တည္းခိုေနရာမွ နယူးဂ်ာစီသို႔ ေျပာင္းေရႊ႔တည္းခိုေသာေန႔ျဖစ္ပါသည္။ မနက္ျဖန္တြင္ Highlands ၿမဳိ႔မွ ျပန္လည္စတင္ပါဦးမည္။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၃ ရက္ေျမာက္ေန႔ခရီး 83th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈၃) ရက္ေျမာက္
ၾသဂုတ္လ (၂၉) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

နံနက္ (၈) နာရီတြင္ Balmville ရပ္ကြက္၊ Balmville School ေက်ာင္းေဘးမွ စတင္သည္။ အခုတေလာ ရာသီဥတုသည္ မလင္းပါ။ မလင္းသည့္အျပင္ မိုးမႈန္တို႔က်ေနသည္။ ေက်ာင္းကိုလြန္ေသာ္ ေတာလမ္းသို႔ ေရာက္၏။ က်ဥ္းေသာလမ္းရွိသည္။ သို႔ေသာ္ေတာ္ပါေသးသည္။ ကားအသြားအလာသိပ္မရွိပါ။

ေတာလမ္းကိုလြန္ေသာ္ ၿမဳိ႔ျပနယ္ေျမသို႔ ေရာက္ျပန္၏။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ရွိ၏။ စေနေန႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထင္ပါသည္။ ၿမဳိ႔၏လမ္းဆုံလမ္းခြမ်ားသည္ တစုံတရာက်ယ္ဝန္းမႈရွိ၏။ မဆိုးလွေသာၿမဳိ႔ကေလးျဖစ္ပါသည္။ (၃) မိုင္ခရီးကို ေလွ်ာက္မိလွ်င္ ၿမဳိ႔လယ္သို႔ေရာက္၏။ သို႔ေသာ္ဆက္ေလွ်ာက္ၾက၏။ စထြက္ကတည္းက ကဆုန္စိုင္း လာၾကသျဖင့္ ေစာေစာေရာက္ျခင္းျဖစ္သည္။

သမင္ကေလး၊ ဒရယ္ကေလးမ်ားသည္ အမိဝမ္းဗိုက္မွထြက္၍ ေျမသို႔က်သည္ႏွင့္ ေလသလပ္ေသာ္ ထရပ္ရန္ႀကဳိးစားၾက၏။ ထုိ႔ေနာက္ ကဆုန္ေပါက္ေျပးေတာ့သည္။ မေျပး၍မျဖစ္။ ေက်းဇူးရွင္တို႔က ေစာင့္ေနၾကသည္မဟုတ္ေလာ။ ဤသည္ကား ေတာ၏ဥပေဒျဖစ္၏။ ကြၽႏု္ပ္တို႔အဖြဲ႔သည္ အေနာက္က ေက်းဇူးရွင္လိုက္လာသကဲ့သို႔ပင္ သေဘာထား၍ ေနေရာင္ လုံးဝမထြက္ေသာ ဤေန႔တြင္ ကဆုန္ ေပါက္ခ်ီတက္ၾကေတာ့၏။

အဂၤုလိမာလႏွင့္ တျဖည္းျဖည္းနီးစပ္လာၿပီ။ အဂၤုလိမာလသည္ မ်က္စိတဆုံးတြင္ ေျပးေနေသာျမင္းေနာက္သို႔ တဟုန္တည္းလိုက္၍ လူကိုဖမ္းသည္ဆို၏။ သူသည္ လူ၏လက္ညဳိးကိုျဖတ္ရန္ ေျပးလႊားေနျခင္းျဖစ္၏။ ဗုဒၶႏွင့္ေတြ႔ေသာ္ အမွန္တကယ္ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းသို႔ေရာက္၏။ ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအလို႔ငွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကသူမ်ားျဖစ္၏။ ဗုဒၶႏွင့္ကား ေရွးေဟာင္းပစၥည္းဆိုင္တြင္ ေတြ႔ဆုံခဲ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္ မၿငိမ္းခ်မ္း ေသး။

(၉) နာရီထိုးရန္ (၁ဝ) မိနစ္အလိုတြင္ လမ္းဆုံတခု၌ ခဏနားၾကသည္။ ဆက္ေလွ်ာက္ေသာ္ ေတာင္ေၾကာ တခုသို႔တက္သြား၏။ အေဝးတြင္ ျမစ္၏အျခားတဖက္၌ ေတာင္တန္းသည္ ျမဴခိုးတို႔ျဖင့္ဖုံးလႊမ္းလ်က္ရွိ၏။ မိုးဖြဲဖြဲက်ေနသည္ျဖစ္၍ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ေတာတို႔အထက္တြင္ မိုးျမဴတို႔ျဖင့္ ရစ္သိုင္းထား၏။ ၿမဳိ႔အတြင္း တြင္ပင္ ေဝေဝမႈိင္းမႈိင္းျဖစ္ပါသည္။

ၿမဳိ႔လမ္း၊ ေတာလမ္း စသည္တို႔ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးေနာက္ (၁ဝ) နာရီထိုးရန္ (၅) မိနစ္အလိုတြင္ Applied Systems Technology System, Inc. အေဆာက္အဦေဘးတြင္ ခဏနားၾကသည္။ (၁ဝ) နာရီထိုးၿပီးေသာ္ ျပန္ထြက္ၾကသည္။ Orange County Radiation Oncology အေဆာက္အဦတခုကို ေတြ႔ရ၏။ ေနသည္လုံးဝ မလင္းသည့္အျပင္ မိုးဖြဲဖြဲတို႔သည္ တမနက္လုံးက်ေန၏။

ကားအသြားအလာသိပ္မရွိဟု ထင္ခဲ့မိသည္။ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ မ်ားျပားလာ၏။ လမ္းက်ဥ္းေျမာင္းလွ၍ လူသြားလမ္းပင္မရွိသေလာက္ျဖစ္ၿပီး အေကြ႔အေကာက္မ်ားလွေသာလမ္းတြင္ မိုးေၾကာင့္စိုစြတ္ေသာလမ္းတြင္ ၾကည့္ေရွာင္ၿပီး ၾကည့္ေလွ်ာက္ေနရ၏။

(၁ဝ) နာရီ (၄ဝ) မိနစ္တြင္ Conwell ၿမဳိ႔မွထြက္သည္။ ၿမဳိ႔မွထြက္ၿပီးသည္ႏွင့္ပင္ (၁၁) နာရီထိုးရန္ (၁၅) မိနစ္အလိုတြင္ Continental Rd လမ္းတြင္ ယေန႔အဖို႔ ခရီးစဥ္ၿပီးဆုံးပါသည္။ Hudson Highlands Nature Museum, Wildlife Education Center ဆိုင္းဘုတ္ေရွ႔တြင္ျဖစ္ပါသည္။ မိုးဖြဲကလည္း က်တုန္းျဖစ္ပါ၏။ အေရွ႔တြင္ ျမဴႏွင္းတို႔ဆီးဆို႔ေနေသာ ေတာင္ရွိ၏။ မနက္ျဖန္ေက်ာ္ျဖတ္ၾကပါစို႔။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၂ ရက္ေျမာက္ေန႔ခရီး 82nd day of 900 mils for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈၂) ရက္ေျမာက္
ၾသဂုတ္လ (၂၈) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

မႈန္မႈိင္းေသာရာသီဥတုရွိသည္။ နံနက္ (၈) နာရီတြင္ မေန႔ကရပ္နားခဲ့ရာဆိုင္ေဘးမွ စတင္ထြက္ခြာသည္။ ကားအလြန္႐ႈပ္ေထြး၏။ အခုတေလာကားအသြားအလာမ်ားျပားလွသည္။

(၈) နာရီ (၄၅) မိနစ္အခ်ိန္တြင္ Town of Marlborough သို႔ေရာက္ရွိသည္။ ေသးငယ္ေသာ ဟိုင္းေဝးလမ္းေဘးၿမဳိ႔ကေလးဟုဆိုရမည္။ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲၿမဳိ႔ကေလးျဖစ္၏။ ၿမဳိ႔သို႔အဝင္တြင္ လမ္းေလွ်ာက္စရာ လူသြားလမ္းပင္မရွိ၊ ေရစီးေေသာလမ္းေဘးေျမာင္းသာရွိသည္။ ဤေနရာတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္လွ်င္ ေျမာင္းထဲကေလွ်ာက္ၾကေလာ့ဟုဆိုခ်င္သလို။ ကားမ်ားသည္ ဒလၾကမ္းေမာင္းေနၾကရာ ေျမာင္းထဲက ဆင္းေလွ်ာက္ရသည္။ ေျမာင္းေလာက္ေတာ့အေသးအဖြဲပါ။

(၉) နာရီ ထိုးခါနီးတြင္ခဏနားၾကသည္။ ၿမဳိ႔ကေလးသည္ အဝင္တြင္က်ဲလွေသာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိရွိလာပါသည္။ ေက်ာင္းႏွင့္ ဝင္းႏွင့္ ဆိုင္ႏွင့္ ကႏၷားႏွင့္ျဖစ္လာပါသည္။ လမ္းေတာက္ေလွ်ာက္ တြင္ ကားမ်ားတဝုန္းဝုန္းျဖင့္ ျပတ္သည္မရွိ။ (၉) နာရီခြဲတြင္ ၿမဳိ႔တြင္းသို႔ေရာက္လာသည္။

ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႔ေသြ႔ျဖစ္ေနသည္ကလြဲ၍ အဆိုးႀကီးေတာ့မဟုတ္ပါ။ ေစ်းတန္းႏွင့္ လူေနရပ္ကြက္မ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္သည္။ တေနရာတြင္ အမ်ဳိးသမီးတဦးကိုေတြ႔ရ၏။ အားႀကဳိးမာန္တက္ႀကဳိဆိုသည္။ အလြန္တက္ၾကြေန၏။ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏လမ္းေလွ်ာက္မႈကို အထူးအားေပးပါသည္။ အံ့ၾသဖြယ္ရာျဖစ္သည္ဟုလည္း ဆိုပါသည္။ ဘန္ကီမြန္းထံတင္ျပမည့္စာတြင္ လက္မွတ္ထိုးေပးသည္။

အေရွ႔တြင္ Newburgh ေခၚေသာၿမဳိ႔ရွိေၾကာင္း၊ ၎သို႔မေရာက္မီ သတင္းေထာက္ကို လမ္းတြင္ေတြ႔ေစရန္ သူေခၚေပးမည္ဆို၏။ သူ၏လိပ္စာကဒ္ျပားကိုလည္း ေပးလိုက္ပါသည္။ အမည္မွာ Karen Enamorado ျဖစ္ပါ သည္။ ႏိုင္ငံေရးအသိဉာဏ္ရွိပုံရ၏။ သူေပးေသာ ကဒ္ျပားမွာ မဲထည့္ေသာ ကဒ္ျပားဟု ယူဆရသည္။

(၁ဝ) နာရီတြင္ Marlboro ၿမိဳ ႔ သို႔ေရာက္ရွိသြားသည္။ ၿမဳိ႔သို႔ဝင္သည္ႏွင့္ ခဏနားၾကသည္။ သတင္းေထာက္ ေရာက္ခ်င္လည္းေရာက္လာႏိုင္သည္။ ၾကည့္ရမည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္က ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။

၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ျပန္လာစရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ေလာေလာဆယ္တြင္ အေမရိကန္က ျမန္မာျပည္အေပၚ မူေျပာင္းရန္စဥ္းစားေနသည္။ လူသား ဆန္ေသာ အကူအညီကိုေပးရန္စဥ္းစားေနသည္ဆို၏။ သို႔ဆိုလွ်င္ေတာ့ ေခြးကိုလူလုပ္ေပးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေတာ့မည္။ ကိုညြန္႔ခူးတို႔ ပြသြားသည္ဟုဆိုရမည္။

စစ္အုပ္စုတို႔၏ယုတ္မာမႈကို သိပ္မတင္ျပခ်င္ေတာ့ပါ။ သူတပါးလွဴေသာဒုကၡသည္ပစၥည္းကို လုယူၿပီးေရာင္းစား ေနေသာ လူမသမာမ်ားကို လူဆန္ေသာအကူအညီကိုေပးမည္ဆိုပါစို႔။ သန္းေရႊ၏သမီးသည္ လူမဆန္ေတာ့ဘဲ ဝက္တိရိစၧာန္ ဘဝမွ ၿပိတၱာဘဝသို႔ကူးေျပာင္းသြားေပလိမ့္မည္။ ထူးဆန္းေသာအေမရိကန္ စဥ္းစားနည္း ေပတည္း။

နားေနရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ 86th Blackhowk Infantry Division Memorial Highway ဆိုင္းဘုတ္ကို လွမ္းျမင္ေနရသည္။ ‘အမွတ္ (၈၆) သိမ္းနက္ ေျခလ်င္တပ္ အထိမ္းအမွတ္ လမ္းမ’ဟုဆိုရမည္။ သမိုင္း မည္သို႔ ရွိခဲ့သည္ေတာ့မသိႏိုင္ပါ။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ခရီးရွည္အဖြဲ႔သည္ အမွတ္မရွိ၊ လမ္းမရွိ ခြပ္ေဒါင္းဝါ လမ္းေလွ်ာက္ အဖြဲ႔ျဖစ္၏။ မတူေသာ္လည္း နည္းနည္းေတာ့ဆိုင္ေနသလိုလိုပင္။

လူ႔သမိုင္းတြင္ လူတို႔သည္ ႀကီးစြာေသာအမႈကိုျပဳခဲ့ၾက၏။ ထုိေၾကာင့္ ႀကီးစြာေသာ အထိမ္းအမွတ္က်န္ခဲ့၏။ ဥပမာ အာဏာရွင္ဗိုလ္ေနဝင္းသည္ ေသခါနီး “႐ုတ္႐ုတ္မလုပ္ၾကနဲ႔ စစ္တပ္ဆိုတာ ပစ္ရင္မွန္ေအာင္ ပစ္တယ္”ဟု ႀကီးစြာေသာ သူရဲေဘာေၾကာင္မႈ၊ မိုက္လုံးႀကီးမႈျဖင့္ ျပည္သူလူထုကို စိန္ေခၚခဲ့သည္မဟုတ္ေလာ။ ထိုႀကီးစြာေသာအမႈကို ငရဲျပည္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ထားပါသည္။

ဤလမ္းသို႔လာေသာ စစ္ဗိုလ္မ်ားသည္ ဤမွတ္တမ္းကိုျမင္လွ်င္ ဦးေနဝင္း၏ႀကီးစြာေသာစကားကို အမွတ္ရ ေစရန္ ျဖစ္၏။ အလွ်ံညီးညီးရွိေသာ ဤအရပ္သို႔ သင္တို႔သည္ အေၾကာင္းမဲ့ လာၾကကုန္သည္မဟုတ္ ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ပင္ျဖစ္၏။ အေၾကာင္းမူ ေနာက္လိုက္ဆြယ္ပြားမ်ားသည္ ဤလမ္းသို႔ေရာက္ရန္ တေန႔တျခား ႀကဳိးပမ္းအားထုတ္ေနၾကကုန္၏။

(၁ဝ) နာရီ (၃၅)မိနစ္အခ်ိန္ Ceder Hill ေခၚေသာ၊ တံတိုင္း မုခ္တို႔ရွိေသာ ႀကီးက်ယ္လွေသာ သခ်ဳႋင္းတခု၏အဝတြင္ အဖိုးအဖြာေမာင္ႏွံကို ေတြ႔ရသည္။ ဤေနရာသည္ Larrabee လမ္းအနီး၌ျဖစ္၏။ တဦးခ်င္းစီကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္၏။ ႀကဳိဆို၏။ ေထာက္ခံအားေပး၏။ အဖိုးႀကီးသည္ ဗီယက္နမ္ စစ္ျပန္တဦးျဖစ္၏။ လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ လူတို႔ဆက္ဆံပုံကို အဖြားႀကီးက ေမးျမန္း၏။ သူတို႔တြင္ ေလာေလာဆယ္ စားစရာပါမလာသည္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနသည္။ မည္သို႔ဆိုေစ ဤၿမဳိ႔ကေလးသည္ မဆိုးလွပါ။

ဆက္လက္ခ်ီတက္ရာ (၁၁) နာရီတြင္ ဓါတ္ဆီဆိုင္တခုေရွ႔ လူတဦးေတြ႔ျပန္သည္။ ထိုသူက ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ကြၽႏု္ပ္တို႔အဖြဲ႔ကို ဓါတ္ပုံ႐ုိက္၏။ ထ႔ိုေနာက္ စကားအနည္းအက်ဥ္းေျပာဆိုၿပီး လက္မွတ္ထိုးေပးပါသည္။ စည္ကားေသာၿမဳိ႔၏အပိုင္းကို ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾက၏။ (၁၁) နာရီ (၃၅) မိနစ္တြင္ ယေန႔အတြက္ သတ္မွတ္ ထားေသာခရီး ၿပီးဆုံးပါ၏။

လမ္းေလွ်ာက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၁ ရက္ေျမာက္ေန႔ခရီး 81st day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈၁) ရက္ေျမာက္
ၾသဂုတ္လ (၂၇) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

နံနက္ (၉) နာရီထိုးရန္ (၅) မိနစ္အလိုတြင္ မေန႔ကရပ္နားခဲ့ရာေနရာမွ စတင္ထြက္ခြာသည္။ Black Creek ကိုေက်ာ္လြန္သြားၿပီျဖစ္၏။ ယခုအခါ West Park ရပ္ကြက္သို႔ ဝင္ေရာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ေကာင္းမြန္ေသာ ရာသီဥတုရွိ၏။ ေတာလမ္းျဖစ္ပါသည္။ ကားအသြားအလာ အလြန္႐ႈပ္ေထြးမ်ားျပားလွ၏။ ႐ုံးတက္ခ်ိန္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ တခ်ဳိ႔ေန႔မ်ားတြင္လည္း ယခုကဲ့သို႔ ကားအသြားအလာ ႐ႈပ္ေထြးျခင္း မ်ားရွိခဲ့ပါသည္။ မိုးရြာေသာေန႔မ်ားဆိုလွ်င္ ပို၍သတိထားရပါသည္။

ယေန႔ေစာေစာသည္ အကုသိုလ္တက္ေသာေန႔ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမူ စတင္ထြက္ခြာၿပီး ဆယ္မိနစ္ခန္႔ အၾကာတြင္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ခ်ီတက္အဖြဲ႔၏အေနာက္ဖက္ ေပ (၁ဝဝ) ခန္႔အကြာတြင္ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ပြားသည္။ အေျဖာင့္အတိုင္းသြားေနေသာကားႏွင့္ လမ္းဆြယ္ ေတာလမ္းမွ တက္လာေသာကားတို႔ တိုက္မိၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

မည္သို႔ျဖစ္သည္မသိ စူးရွရွည္လ်ားေသာ ဘရိတ္ဆြဲသံႏွင့္ ဂ်ိန္းကနဲသံတို႔ေၾကာင့္ အေနာက္သို႔လွည့္ၾကည့္ရာ ကားတစင္းသည္ မီးခိုးအူလ်က္ လမ္းေဘးသို႔ထိုးဝင္သြားေလသည္။ လူကို ထိခိုက္မိသလား မသိႏိုင္ေပ။ ဆြမ္းခံရင္း ငွက္သင့္ႏိုင္သျဖင့္ ဆက္လက္ထြက္ခြာခ်ီတက္ၾကသည္။ လမ္းကလည္းက်ဥ္းေျမာင္း၊ ကားကလည္း မ်ားျပား၊ အားလုံးအရွိန္ႏွင့္ခ်ည္း၊ အလုအယက္ေမာင္းေနၾကသည္။ အႏၱရာယ္ႀကီးလွ၏။

(၉) နာရီခြဲအခ်ိန္တြင္ West Park ရပ္ကြက္မွ ထြက္ခြာသြားၿပီျဖစ္သည္။ (၉) နာရီ (၃၅) မိနစ္တြင္ Esoups ၿမဳိ႔မွ ထြက္ခြာသြားၿပီျဖစ္၏။ (၁ဝ) နာရီထိုးရန္ (၁ဝ) မိနစ္အလိုတြင္ Cross Creek Run လမ္း၌ ခဏနားၾကသည္။

ဤမွျပန္ထြက္လွ်င္ စည္ကားေသာနယ္ေျမသို႔ေရာက္ရွိ၏။ ရွည္လ်ားေသာနယ္ေျမျဖစ္၏။ စီးပြားေရး နယ္ေျမျဖစ္၏။ အနီးအနားရွိ ၿမဳိ႔ရြာအေပါင္းသည္ ဤေနရာတြင္လာ၍ ေစ်းဝယ္ၾကဟန္တူသည္။ လမ္းတေလွ်ာက္လုံးသည္ ဆိုင္တန္းဆိုင္ဝင္းမ်ားျဖင့္သာျပည့္ေနသည္။

(၁၁) နာရီထိုးရန္ (၁ဝ) မိနစ္အလိုတြင္ ခဏနားၾက၏။ ထိုေနာက္ဆက္ေလွ်ာက္ၾက၏။ စည္ကားေသာနယ္ေျမကိုေက်ာ္လွ်င္ ေတာလမ္းသို႔ေရာက္ျပန္၏။ ေတာလမ္းျဖစ္ေစ၊ စည္ကားေသာ လမ္းျဖစ္ေစ ဤေန႔တြင္ ကားမ်ားမွအားေပးမႈမ်ားမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ျဖစ္သည္။

ေတာလမ္းတြင္ အတန္ငယ္ေလွ်ာက္ၿပီးေနာက္ စည္ကားရာနယ္ေျမသို႔ တဖန္ေရာက္ျပန္၏။ ပို၍ပင္ စည္စည္ကားကားရွိလာသကဲ့သို႔ျဖစ္သည္။ Economic Zone တေၾကာလုံးျဖစ္ေတာ့၏။ 9 W လမ္း အတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေန႔လည္ (၁၂) နာရီတြင္ ကားေရာင္းေသာဆိုင္တဆိုင္ေရွ႔တြင္ ယေန႔ခရီးသည္ ၿပီးဆုံး၏။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၈၀ ရက္ေျမာက္ေန႔ခရီး 80th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၈ဝ) ရက္ေျမာက္
ၾသဂုတ္လ (၂၆) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

နံနက္ (၉) နာရီခြဲတြင္ မေန႔က ရပ္နားခဲ့ရာေနရာ Kingston ၿမဳိ႔ထိပ္မွ စတင္ထြက္ခြာသည္။ ၿမဳိ႔တြင္းသို႔ ဝင္၏။ ယေန႔တြင္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ခရီးရွည္အဖြဲ႔၏ မူလပုရိသ (၅) ဦးသာျဖစ္ပါသည္။ ဤေန႔သည္ Rensselaer ၿမဳိ႔တြင္ တည္းခိုေနရာမွ ထြက္ေတာ္မူၿမဳိ႔က ေနာက္ဆုံးခြာေသာေန႔ျဖစ္၏။ ရာသီဥတုသာယာပါသည္။

မထြက္ခြာမီ ညကတည္းကပင္ ကိုေမာင္သန္႔က ပုစြန္ေျခာက္ငန္ျပာရည္ခ်က္တဗူး ခ်က္ျပဳတ္ေပးလိုက္သည္။ ရဲေဘာ္ေဇာ္ကိုႏိုင္က ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္တဗူး ႏွင့္ င႐ုတ္သီးငန္ျပာရည္ေၾကာ္တဗူး၊ ဓမၼဝါဒီေအာင္ေျမ မဂၤလာေက်ာင္းမွ သီလရွင္ဆရာႀကီးက ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္တဗူးႏွင့္ ငါးေသတၱာဗူးမ်ား၊ မခိုင္၏သမီး သီလရွင္လူထြက္ နႏၵာခိုင္က ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္တဗူး၊ ဆရာေတာ္က ဆန္တအိတ္ႏွင့္ ဆီတပုံး စသည္ျဖင့္ ရိကၡာအတြက္ ေပးလုိက္ၾကပါသည္။

တည္းခိုခြင့္ျပဳေသာ အစစအရာရာကူညီေသာ ရဲေဘာ္မိုးေက်ာ္၊ မေအးေအးမ်ဳိး၊ ကိုလတ္၊ ကိုေဇာ္ကိုႏိုင္၊ ကိုေနာင္ေနာင္၊ ကိုဆန္းဆန္း၊ ကိုေလးညဳိ၊ ကိုၿဖဳိး၊ ကိုထြန္းထြန္း၊ စေသာရဲေဘာ္အေပါင္းကို ေက်းဇူးတင္ရွိ ပါေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါသည္။ ေနာက္ႏွစ္တြင္လည္း ‘ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရး’ ခရီးရွည္ အဖြဲ႔ ျပန္လာမည၏္ျဖစ္ေၾကာင္း ႀကဳိတင္ အသိေပးအပ္ပါသည္။

စထြက္ၿပီးမၾကာခင္တြင္ပင္ အုတ္သဲေက်ာက္ထုပ္လုပ္ေရး Kingston Block and masonry Product ကိုေတြ႔ရသည္။ ၎ကုမၸဏီေရွ႔ တဖက္လမ္းတြင္Ulster Highway Complex ကိုေတြ႔ရသည္။ 9 W လမ္းႀကီးသို႔ ေကြ႔ဝင္သည္။ (၁ဝ) နာရီ (၁၅) မိနစ္တြင္ 86th Blackhawk Infantry Divisionn Memorial Highway ျမစ္ကူးတံတားႀကီးတခုကို ေက်ာ္သည္။ တံတားေအာက္တြင္ တျခားေသာလမ္းမ်ားရွိ၏။ လွပစြာ ဖန္တီးထားေသာ ေမာ္ေတာ္ဆိပ္တခုကိုလည္းေတြ႔ရသည္။ Hudson Private Museum စသည္ျဖင့္ ေတြ႔ရ၏။ လူတို႔အပမ္းေျဖနားေနရန္ စံမံထားပုံရသည္။

(၁ဝ) နာရီ (၂၅) မိနစ္တြင္ Town of Espous သို႔ေရာက္ရွိသည္။ (၁ဝ) နာရီခြဲတြင္ Broadway လမ္းႏွင့္ N Broadway လမ္းဆုံရာ အေကြ႔တြင္ ခဏနားၾကသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ Hudson ျမစ္ႀကီးကို လွမ္းေတြ႔ ေနရသည္။ ဟဒ္ဆင္ျမစ္သီတာသည္ ညီညာျပန္႔ျပဴးေသာ ေရသင္ျဖဴးကို ခင္းထား၏။ ေရွ႔တြင္ ေက်ာင္းရွိသည္ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္တခုကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ေအးခ်မ္းလွေသာေနရာျဖစ္၏။

(၁၁) နာရီ (၂ဝ) မိနစ္တြင္ Lakeshow Villas, Apartment Homes နယ္ေျမကို ျဖတ္ေက်ာ္သည္။ (၁၁) နာရီခြဲတြင္ အေရွ႔တြင္ လူတဦး ကားျဖင့္ရပ္ေစာင့္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ႏႈတ္ဆက္ေမးျမန္း၏။ ထုိ႔ေနာက္ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားသည္။

(၁၁) နာရီ (၃၅) မိနစ္တြင္ The Lake Motel ကိုေတြ႔ရသည္။ ၿငိမ့္ေညာင္းစြာ စီးဆင္းေနေသာျမစ္၏ ကမ္းနဖူးတြင္တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဤမိုတယ္ေရွ႔တြင္ပင္ ခဏနားၾက၏။ ဤေန႔သည္ထူးျခား၏။ ရဲေဘာ္မင္းေဆြဦး အဘယ္ကရွာေဖြလာသည္မသိ၊ ဆိုင္က ဝယ္လာေသာေန႔လည္စာကို စားၾကသည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ ေန႔လည္စာ မစားၾကသည္မွာၾကာၿပီျဖစ္၏။ အစာငတ္ခံဆႏၵျပရန္က်င့္ထားျခင္းေတာ့မဟုတ္ပါ။
လမ္းဆုံတခုကိုျဖတ္ေလွ်ာက္ေနစဥ္ လူတဦးပိုက္ဆံလွဴဒါန္းပါသည္။ (၁) နာရီထိုးရန္ (၁၅) မိနစ္လိုခ်ိန္ျဖစ္၏။ ဆက္လက္ခ်ီတက္ရာ ခရီးဆုံးခါနီး (၁) နာရီ (၅) မိနစ္တြင္ Broadway လမ္းႏွင့္ Weitz လမ္းအနီး Black Creek တြင္ ပုဂၢဳိလ္တဦးႏွင့္ေတြ႔ဆုံသည္။ သူ၏အမည္မွာ David ျဖစ္ပါသည္။ ခရီးရွည္အေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေၾကာင္းမ်ားကို ေမးျမန္းသည္။ လက္မွတ္လည္းထိုးေပးပါသည္။

Black Creek ဆိုသည့္အတိုင္း ဝင္လိုက္သည္ႏွင့္ေအးျမသြားေလသည္။ ေမပယ္ပင္၊ သစ္အယ္ပင္၊ ထင္း႐ူးပင္မ်ား ထူထပ္စြာေပါက္ေနေသာေတာႀကီးေအာက္တြင္ ေအးျမၾကည္လင္ေသာ စမ္းေခ်ာင္းေလး တခုစီးဆင္းေနသည္မဟုတ္ေလာ။ ထို႔ေနာက္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ခရီးရွည္အဖြဲ႔ႏွင့္အတူ တမိုင္နီးပါးခန္႔ ကူညီအားျဖည့္ခ်ီတက္ေပးပါသည္။ ခရီးဆုံးတြင္ ရရွိေသာ ေနာက္ဆုံးေအာင္ပြဲခံျခင္းေပတည္း။

တပ္ေပါင္းစုမူျဖင့္ေတာ့မဟုတ္ေသး။ ဤမူက လာမည္၊ ၾကာမည္၊ ျဖည္းျဖည္း။ အတူခ်ီတက္ေသာ ထိုပုဂၢဳိလ္က ကြဲျပားေသာ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ အလံမ်ားအေၾကာင္းကို ေမးျမန္း၏။ ကြဲျပားေနရျခင္းမွာ အကြဲကြဲအျပားျပား ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ေတာ့မဟုတ္။ ျမန္မာျပည္ကိုကပင္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ တိုင္းျပည္အမ်ဳိးအစား ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ေနာက္ဆုံးတမိုင္ကို ခ်ီတက္ၾကၿပီးေနာက္ ဤေနရာတြင္ပင္ ယေန႔အဖိုးၿပီးဆုံးသည္။ ၎ပုဂၢဳိလ္က ငါးမိုင္ေဝး ေသာ သူ၏ေနရာသို႔အလည္ေခၚ၏။ ကြၽႏု္္ပ္တို႔တြင္ အခ်ိန္ရွိေနေသးေသာေၾကာင့္ ေခၚရာသို႔လိုက္သြားသည္။ သူသည္ ကြန္ျမဴနီတီတခုတြင္ ေနသူျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပသည္။ မိသားစု (၈ဝ) ရွိသည္ဆို၏။ တဦးပိုင္ ဥစၥာ ပိုင္ဆုိင္မႈဟူ၍ မရွိၾကဘဲ သခင္ေယ႐ႈခရစ္၏အလို႔ငွါသာ ေနထိုင္ၾကသည္ဆို၏။

သို႔ျဖစ္ရာ ဤေနရာသည္ လြန္ခဲ့ေသာ (၂) ႏွစ္က ကြၽႏု္ပ္တို႔ခရီးရွည္အဖြဲ႔ တည္းခိုဖူးေသာ ေနရာျဖစ္ေနမလား ဟု စဥ္းစားမိ၏။ ရြာအဝင္ ဆိုင္းဘုတ္ကိုျမင္မွပင္ ယခင္ေနရာပင္ျဖစ္ေၾကာင္း ေသခ်ာသြားေလ၏။ Maple Ridge ျဖစ္ပါသည္။ ဤေနရာသို႔ ၂ဝဝ၇ ခုႏွစ္က ခရီးရွည္အဖြဲ႔ ထုိစဥ္က အင္အား ဆယ္ဦးရွိပါသည္ လာေရာက္တည္းခိုဖူးခဲ့သည္ျဖစ္၏။ မိမိတို႔ရြာကို ျပင္ပကိစၥမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေစျခင္းမရွိဘဲ ဘာသာတရားသက္သက္အတြက္ စုဖြဲ႔ေနထိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္က လာခဲ့ေသာ ဂ်ာမန္ႏြယ္တို႔ျဖစ္ၾက၏။

အလြန္ေသသပ္ေသာရြာကေလးျဖစ္သည္။ ဘုရားေက်ာင္း၊ စာသင္ေက်ာင္း၊ ေဆး႐ုံႏွင့္၊ အလုပ္႐ုံႏွင့္ စိုက္ခင္းႏွင့္ စသည္ျဖင့္ရွိပါသည္။ လူတိုင္းေန႔စဥ္ သူ႔အလုပ္ႏွင့္သူ အလုပ္မ်ားေနၾကသည္။ အံ့ၾသဖြယ္ရာေနရာေပ။ ေနာက္ေပါက္လူငယ္တို႔သည္ ဤအဖြဲ႔အစည္းကို ပုန္ကန္ျခားနားသြားျခင္းမရွိဘဲ အဓြန္႔ရွည္စြာ တသက္လုံးေနၾကသေလာ။ တကိုယ္ေကာင္းဆန္မႈ၊ အတၱႀကီးမႈတို႔သည္ ဤအရပ္၌အမွန္တကယ္မရွိေလသေလာ။

Maple Ridge ကြန္ျမဴနီတီတြင္ ေရာက္ရွိစဥ္အခိုက္ ေရ ႏွင့္ သစ္ေစ့မ်ား၊ ေခ်ာ့ကလက္မ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံပါသည္။ David ကညီမျဖစ္သူ Anna ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးပါသည္။ ေက်ာင္းတက္ေနၾကေသာ ကေလးမ်ား ကို ေတြ႔ရသည္။ တြန္းလွည္းေလးတြင္ ထည့္၍သြားေနေသာ ကေလးေပါက္စေလးမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာနယ္ေျမျဖစ္၏။ စစ္ေရးကိုျဖစ္ေစ၊ စစ္သားစုေဆာင္းျခင္းကိုျဖစ္ေစ လုံးဝ ဝါသနာမပါေသာ လူတန္းစားမ်ားျဖစ္သည္။

ထိုေနရာမွ ျပန္လာၾကၿပီးေနာက္ ယေန႔တည္းခိုမည့္ေနရာသို႔ ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ အိမ္တအိမ္မွ တည္းခိုရန္အတြက္ ဖိတ္ၾကားထားၿပီးျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ ေလးရက္ခန္႔တည္းခိုၾကမည္ျဖစ္၏။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၇၉ ရက္ေျမာက္ေန႔ခရီး 79th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၇၉) ရက္ေျမာက္
ၾသဂုတ္လ (၂၅) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

ဂရက္ဖတန္ၿမိဳ ႔တြင္ သီတင္းသံုးေနေသာ ဂ်ပန္သီလရွင္ ဂၽြန္ဆန္

လွပေသာေန႔တေန႔ျဖစ္ပါသည္။ ယေန႔ခရီးစဥ္တြင္ ဂရက္ဖတန္ၿမဳိ႔မွ ဂ်ပန္သီလရွင္ ဂြၽန္ဆန္ လိုက္ပါ ခ်ီတက္သည္။ ကိုလတ္၏သား ေမာင္ဖိုးသားလည္း ပါဝင္ခ်ီတက္သည္။ နံနက္ (၉)နာရီ (၂၅) မိနစ္တြင္ Saurgerties ရြာမွ စတင္ထြက္ခြာသည္။ မထြက္ခြာမီ ထုံးစံအတိုင္း သီလရွင္ဂြၽန္ဆန္က ဂါထာရြတ္၍ ဆုေတာင္းသမႈျပဳသည္။ ၿပီးလွ်င္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ရြတ္ဆိုေနၾကကိစၥကို ေဆာင္ရြက္သည္။

ရဲေဘာ္ေမာင္ေမာင္တိတ္က မိုင္ (၉ဝဝ) ဆိုင္းဘုတ္ႏွင့္ သာသနာ့အလံကိုကိုင္ကာ ေရွ႔ဆုံးမွ ခ်ီတက္သည္။ အဓိပၸါယ္မွာ သာသနာေနလ သာေတာ့မည္။ တိုင္းျပည္ေအးခ်မ္းေတာ့မည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ေတာ့မည္ဟူေသာ နိမိတ္ေပတည္း။ ထိုေနာက္ သီလရွင္က ေအာင္စည္ကို တီးလ်က္ ဂါထာကို ရြတ္လ်က္။ ထုိ႔ေနာက္ ေမာင္ဖိုးသား ကလည္း သာသနာ့အလံကို ကိုင္လ်က္ အစဥ္အတိုင္းခ်ီတက္ၾကသည္။

ေန႔တိုင္းႏွင့္မတူ တမူထူးျခားသည္ကား သီလရွင္ပါဝင္ေနျခင္းႏွင့္ ေအာင္စည္ကိုတီးခတ္ေနျခင္းေပတည္း။ ထိုအသံေၾကာင့္ပင္ လူအမ်ားပိုမို အာ႐ုံစိုက္ဖြယ္ရာလည္းျဖစ္ေနေပသည္။ ရြာ၏ စည္ကားေသာနယ္ေျမကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾက၏။ တခ်ဳိ႔လူမ်ား ေလးေလးစားစားႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ တခ်ဳိ႔လူမ်ား ထူးထူးဆန္းဆန္း ၾကည့္ၾကသည္။ တခ်ဳိ႔လူမ်ားမွာ ဤသူမ်ားသည္ကား ျမန္မာျပည္မွ လာၾကကုန္၏ဟု သိရွိၾက၏။

သို႔ျဖင့္ စည္ကားေသာရြာအပိုင္းကို ေက်ာ္လာ၏။ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေရာင္းေသာဆိုင္တဆိုင္ကို ေတြ႔ရသည္။ ဗုဒၾၶြဆင္းထုေတာ္မ်ား၊ ရဟႏၱာပုံေတာ္မ်ားကိုေတြ႔ရသည္။ တ႐ုပ္ယဥ္ေက်းမႈမွ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ပုံမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ဆရာႀကီးဦးတင္မိုး၏ ‘ဗုဒၶႏွင့္ေတြ႔ေတြ႔ဆုံျခင္း’သည္ ဤေနရာႏွင့္လည္း အႀကဳံးဝင္ေန၏။

တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ နီးစပ္လာၿပီ။ ကိစၥျပတ္ခါနီးၿပီထင္၏။ အာဏာျပင္းလွေသာ ဦးေနဝင္းသည္လည္း သူ႔ကိုယ္သူအသက္ ႏွစ္ေထာင္ ရွည္ေသာဂု႐ုႀကီးဟု ထင္ခဲ့သူျဖစ္၏။ ဘုန္းမီးေနလထြန္းေတာက္ခဲ့၏။ တခ်ဳိ႔ေသာငမိုက္သားမ်ားသည္ ဦးေနဝင္းကို ယခုတိုင္ေၾကာက္ရြံ႔ေနဆဲျဖစ္၏။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ကိစၥျပတ္ခ်ိန္ တန္လွ်င္ ငယ္ေမြးၿခံေပါက္မ်ား၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ပင္ အက်ဥ္းစံထီးဖုရားျဖစ္ခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္ျမစ္တြင္ ေရစုန္ေမ်ာ သြားသည္မဟုတ္ေလာ။

ယခုလည္းထိုနည္းတူပင္ျဖစ္သည္။ က်တ္ကုန္းေနျပည္၏ ဘုရင္႐ူးႀကီး သန္းေရႊသည္ သူ႔ကိုယ္သူ အသက္ႏွစ္ေထာင္ရွည္သည္ဟု ထင္ေနျပန္၏။ အေၾကာင္းမူ သူတီထြင္ထားေသာ က်တ္ကုန္းေနျပည္ ႏွင့္ တကြ ေသာႏုတၳဳိရ္ဥမင္လိုဏ္၊ ညဳကလီးယား စသည္တို႔သည္ ရဲေဘာ္ေမာင္ေအးအတြက္ ေစတနာ သုံးတန္ ျပဌာန္းၿပီး တီထြင္ထားျခင္းမဟုတ္ေၾကာင့္ေပတည္း။ ရဲေဘာ္ေမာင္ေအး ကလည္း ေအာက္လက္အနာခံၿပီး သန္းေရႊ ေသမည့္အခ်ိန္အထိ ခဲတန္ခြၽန္ၿပီးထုိင္ေစာင့္ေနမည္ မဟုတ္ပါ။ ေတြးၾကည့္လွ်င္ေတာ့ ၾကက္သီးေမြးညွင္း ထစရာေကာင္းလွသည္။

ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္အဖြဲ႔သည္ (၁ဝ) နာရီ (၂၅) မိနစ္တြင္ ခဏနားၾကသည္။ ဤတေၾကာ့ ဆက္ေလွ်ာက္လွ်င္ သီလရွင္က ကြၽႏု္ပ္တို႔လမ္းေလွ်ာက္ရဲေဘာ္မ်ားကို အေရွ႔က ေလွ်ာက္ေစၿပီးလွ်င္ သူကေတာ့ အေနာက္ဆုံးမွေန၍ ဆုေတာင္းရြတ္ဖတ္၊ ေအာင္စည္တီးလ်က္ ခ်ီတက္သည္။

ေတာလမ္းသို႔ေရာက္၏။ (၁၁) နာရီ (၂၅) မိနစ္တြင္ Town of Ulster သို႔ေရာက္ရွိသည္။ (၁၁) နာရီခြဲလွ်င္Ulster မီးသတ္ဌာနေဘး၊ ကားပစၥည္းေရာင္းေသာဆိုင္ေဘးတြင္ ခဏနား၍ သီလရွင္က ေန႔ဆြမ္းကို စားသည္ဆို႐ုံမွ် အနည္းငယ္စားသည္။ သစ္သီးမ်ားသာျဖစ္၏။

ထိုေနာက္ဆက္ထြက္လွ်င္ စည္ကားေသာနယ္ေျမကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ရသည္။ ကားဝပ္ေရွာ့ဆိုင္မ်ား၊ ကားပစၥည္း ေရာင္းေသာဆိုင္မ်ား၊ ကားေရာင္းေသာဝင္းမ်ား၊ တျခားေသာဆိုင္အမ်ဳိးအမ်ဳိးတို႔ျဖင့္ စည္ကားေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ တျဖည္းျဖည္းဆက္ေလွ်ာက္လွ်င္ ပို၍ပို၍စည္ကားလာပါသည္။ ရွည္လ်ားလွေသာ Shopping Center နယ္ေျမကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

(၁၁) နာရီ (၄ဝ) မိနစ္တြင္ ဆိုင္တန္းမ်ားေရွ႔ ကားရပ္ရာေနရာတခု၌ ပုဂၢဳိလ္တဦးက လွမ္း၍ႏႈတ္ဆက္ၿပီးလွ်င္ ေအးစက္ေနေသာေရဗူးမ်ား ေပးပါသည္။ ေန႔လည္စာ စားရန္ဆိုၿပီး ေငြလည္း ႏွစ္ဆယ္လွဴလိုက္ပါသည္။

(၁) နာရီထိုးခါနီးတြင္ ဘီဘီစီက သတင္းေမးလာပါသည္။ ဘီဘီစီႏွင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏တာဝန္ခံ ရဲေဘာ္ ေမာင္ေမာင္တိတ္တို႔ စကားေျပာၾကၿပီးေနာက္ သီလရွင္အားလည္းေမးျမန္းသျဖင့္ ဂြၽန္ဆန္ကလည္း ရွင္းလင္း ျပေနရသည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏လမ္းစဥ္ႏွင့္ သီလရွင္၏လမ္းစဥ္ကေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီးရွည္ ဆိုေသာ္ လည္း တူႏိုင္မည္ေတာ့မဟုတ္ပါ။

ခရီးဆုံးခါနီးခ်ိန္တြင္ တြန္းလွည္းျဖင့္ ေစ်းေရာင္းေနေသာဆိုင္တဆုိင္မွ ပုဂၢဳိလ္တဦး ကလည္း ေရလွဴပါေသး သည္။ မြန္းလြဲ (၁) နာရီတြင္ Ulster ၿမဳိ႔အထြက္၊ Kingston ၿမဳိ႔ထိပ္တြင္ ယေန႔ခရီးစဥ္ ၿပီးဆုံး၏။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။

မိုင္ ၉၀၀ ခရီးစဥ္၏ ၇၈ ရက္ေျမာက္ေန႔ခရီး 78th day of 900 miles for Long March

ခရီးရွည္ခ်ီတက္ျခင္း (၇၈) ရက္ေျမာက္
ၾသဂုတ္လ (၂၄) ရက္၊ ၂ဝဝ၉

နံနက္ (၉) နာရီ၊ (၂၅) မိနစ္တြင္ ကက္စကဲရြာ 32 လမ္းဆုံမွ စတင္ထြက္ခြာသည္။ စထြက္လွ်င္ထြက္ခ်င္း ဖိုးဖြားေမာင္ႏွံသည္ ကားျဖင့္ေရာက္လာၿပီး ႏႈတ္ဆက္၏။ လမ္းဆုံသည္ တစုံတရာစည္ကားမႈရွိ၏။ စီးပြားေရးါအေဆာက္အဦမ်ားကို ေတြ႔ရ၏။ ႏြားၿခံတခုကိုလည္းေတြ႔ရသည္။ 32 လမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္ၾက၏။

ကားမ်ားမွ ဟြန္းတီးအားေပးမႈမ်ားကို မၾကာခဏေတြ႔ရသည္။ ဤရြာတြင္ အတိတ္၌ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ေျခရာရွိ၏။ ယေန႔ကား အတိတ္ေျခရာကို လာထပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းကိုဆိုေသာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ခရီးရွည္ကို ယခင့္ယခင္ႏွစ္က ဤရြာမွပင္ ျဖတ္သန္းသြားခဲ့ပါ၏။ (၁ဝ) နာရီထိုးရန္ (၅) မိနစ္အလိုတြင္ Ulster County သို႔ေရာက္၏။

ရြာနယ္ေျမကိုလြန္ေသာ္ ေတာလမ္းသို႔ဝင္၏။ ေတာသည္ သိပ္သည္းလွ၏။ တခ်ဳိ႔ေနရာမ်ားတြင္ ေနေရာင္ မေဖါက္ႏိုင္။ တခ်ဳိ႔ေနရာမ်ားတြင္ ေတာႀကီးထဲ အိမ္ေလးမ်ားကို ေတြ႔ရသည္။ လူ႔တို႔၏အရပ္ကို စိတ္ပ်က္ကုန္သူတို႔သည္ ေတာသို႔ဝင္၍ ၿငိမ္းေအးရာကို ရွာမွီးၾကကုန္၏။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကား ၿငိမ္းေအးရာကို ေတာ၌လာရွာသည္မဟုတ္၊ တရံတဆစ္ျဖတ္သန္းသြားျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါ၏။

(၁ဝ) နာရီခြဲခါနီးအခ်ိန္တြင္ ခဏနားၾကသည္။ ဆက္ေလွ်ာက္ေသာ္Hudson Valley Lawn Service ႏွင့္ Mountain View Apartment နယ္ေျမကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကသည္။ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္လွ၏။ သာယာေသာ ေတာေတာင္ရွိသည္။ အသီးအရြက္အမ်ဳိးမ်ဳိးေရာင္းေသာဆိုင္တန္းကေလးတခုကို ေတြ႔ရသည္။ ကားမ်ားမွ ဟြန္းတီးအားေပးၾက၏။ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ၾက၏။

(၁၁) နာရီခြဲတြင္ Old RTE 32 လမ္း၌ ခဏနားၾကသည္။ ဆက္လက္ထြက္ခြာေသာ္ ဟိုင္းေဝးလမ္းမ်ားသည္ တျဖည္းျဖည္းႀကီးလာ၏။ လမ္းမ်ားလည္းမ်ားျပားလာသည္။ စည္ကားလာသည္။ ၿမဳိ႔ႏွင့္နီးၿပီျဖစ္၏။ ေန႔လည္ (၁၂) နာရီခြဲတြင္ Saugerties ၿမဳိ႔ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္သြားၾကသည္။ ၿမဳိ႔ကိုကားဝင္ျခင္းမဟုတ္။ ၿမဳိ႔သည္အတြင္းလမ္းသို႔ဝင္သြားျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အျပင္လမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။

မၾကာခင္တြင္ပင္ Village of Saugerties ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႔ရျပန္၏။ ရြာထဲသို႔ဝင္ေရာက္သြားၾကသည္။ လူ အေပါင္းသည္ နည္းနည္းေတာ့ထူးထူးဆန္းဆန္းၾကည့္ၾက၏။ ၾကည့္ေလျမင္ေလမဟုတ္ပါေလာ။ စည္ကား၏။ ရြာသည္ ၿမဳိ႔ႏွင့္မျခားလွပါ။ ယေန႔အဖို႔ခရီးဆုံးခါနီးအခ်ိန္တြင္ အေအးေသာက္ခ်င္ေသာစိတ္ျဖစ္လာ၏။ ေငြအသျပာဟူ၍ ရွိသမွ်အေၾကြ တေဒၚလာျပည့္မည္မဟုတ္။

ထိုသို႔စိတ္ကူး၍ခ်ီတက္ေနစဥ္ လမ္းေဘးတြင္ ကားရပ္ထားေသာ အဖြားႀကီးတဦးသည္ အေရွ႔က ေလွ်ာက္သြားေသာ ရဲေဘာ္မ်ားကို အေအးဗူးမ်ားကမ္းေနပါ၏။ ကြၽႏု္ပ္အလွည့္သိုေရာက္ေသာ္ အေအးဗူးကုန္သြားသျဖင့္ ေငြ (၅) ေဒၚလာထုတ္ေပး၏။ အေအးေသာက္ရန္ဟူ၍ဆိုပါသည္။

ေရငတ္ေနခိုက္ ေရတြင္းႏႈတ္ခမ္းသို႔ေရာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ေဒဝတာတို႔သည္ ကြၽႏု္ပ္၏စိတ္ကူးကို သိေနေပသေလာ။ တျဖည္းျဖည္းေတာ့တိုးတက္လာၿပီဟုဆိုရမည္။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ အေရးေတာ္ပုံသည္ ပန္းတိုင္သို႔မေဝးေတာ့ေပ။ နတ္တို႔သိသကဲ့သို႔ မစၥတာဘန္ကီမြန္းကလည္းသိရန္လည္း လိုအပ္လွပါသည္။ ျမန္မာ့အေရးသည္ ငါ့အေရးမဟုတ္ဟု မဆိုခဲ့ေသာ္ နည္းနည္းေတာ့ေတာ္ပါေသးသည္။

မည္သို႔နားလည္ရမွန္းမသိေသာ အာစီယံပၮိညာဉ္ကို မည္သည့္ပညာရွိေရးသည္မသိ။ အျပဳသေဘာ ဆက္ဆံေရးမူကို ကိုင္စြဲသည္ဟုတဖန္ဆိုျပန္၏။ တိုင္းျပည္တျပည္သည္ တျခားေသာတျပည္ကို ေျဗာင္ဓါးျပ မတိုက္ေရး၊ သို႔ေသာ္တရားမဝင္စီးပြားေရးနည္းျဖင့္လူပါးဝလွ်င္ကား မဆိုတတ္ေပ။ မည္သည့္အခါက တရားရွိခဲ့ပါသနည္း။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမရွိပါ၊ ဆင္းရဲမြဲေတမႈမရွိပါ၊ ငတ္ၿပီးမေသပါ၊ သဘာဝေဘးဒုကၡမရွိပါ၊ ဒုကၡသည္မရွိပါ ဟုဆိုေနေသာ၊ ေၾကြးေၾကာ္ေနေသာႏိုင္ငံတြင္ ေဘးအမ်ဳိးမ်ဳိးက်ေရာက္ေနသျဖင့္ တျခားႏိုင္ငံက ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္မ်ား လာမလွဴရ။ လွဴခ်င္လွ်င္ စစ္ဗိုလ္တို႔၏သားသမီးမ်ားကိုလွဴပါဟု ဆိုေသာ္ ထိုမူသည္ မႏုႆအဂၢမူ မွတပါး တျခားမူမျဖစ္ႏိုင္ပါ။

သူ႔မူသည္ မည္သည့္မူျဖစ္ျဖစ္ ကြၽႏု္ပ္တို႔လမ္းစဥ္ကိုမူ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းရဦးမည္ျဖစ္၏။ ေလွ်ာက္ရင္းျဖင့္ ေန႔လည္ (၁) နာရီထိုးခါနီးတြင္ ရြာေလး၏တေနရာတြင္ ယေန႔အဖို႔ ခရီးၿပီးဆုံးပါ၏။

လမ္းေလွ်ာက္ခ်ီတက္ရဲေဘာ္တဦးတင္ျပသည္။